مدتهاس که تو فکر این فکرم که در مورد زندگی و آنچه گذشت های خودم بنویسم ،یه چیزی شبیه رمان ...
نه اینکه فکر کنی احساس میکنم خیلی ادم مهمیم یا شق القمر هایی داشتم برای خودم
نه ، ولی یه جاهایی یه حس هایی رو تجربه کردم که نمیخوام هیچوقت فراموش بشن . دوست دارم حداقل یه نسخه از اون کتاب برای خودم بمونه . مثل اولین کتاب رمانی که خوندم که هنوزم حسم از پایان و داستان کتاب همونقدری واضحه که نوشته ها و اسم کتاب هست
برای این خواستم یه فکراییم تو سرم دارم و اگه خدا بخواد و شرایطش فراهم بشه از ماه اینده استارتش رو میزنم
چیزیم تا تموم شدن این دوره ای که ثبت نام کرده بودم نمونده . یه حسی بهم میگه برم و برای دوره دستیار دندانپزشک هم ثبت نام کنم و مدرک اونم بگیرم . خدارو چه دیدی شاید مسیر اون هموار تر از اینیکی بود و به ثمر نشست . اخه میدونی پیدا کردن موقعیت شغلی برای تکنسین داروخانه سخت تره و یه جورایی بیشتر برا اونایی که اشنا دارن...
ولی یه جورایی همش چشمم دنبال یه معجزه س برای به بار نشستن این کارم چون اینو از دستیار دندان بودن بیشتر دوست دارم
بعدشم میخوام یه سر و سامونی به آنلاین شاپم بدم و بعدم دلم میخواد درس بخونم برای کنکور . خودمونیم احساس میکنم همه ی این مدرک ها و موقعیت ها و شغل ها جای تحصیل توی دانشگاه و یه مدرک درست حسابی و یه شغل مستقل رو نمیگیره
توی این شرایط اقتصادی نابه سامان و عجیبی هم که هممون توش هستیم یه منبع مستقل از ارزو و یه کور سوی امید کوچک ترین کاریه که منو و امثال من میتونیم برای خودمون بکنیم واسه همینه که الان درگیر مدارک مختلف و روزنه درامدم تا یه سکو برای چیزای بزرگ تر بسازم

نمیخوام دیگه از چیزی بترسم
حالم رو بد کنم
نمیخوام به روزای افسردگی و قرص و دستگاه برگردم
با هر ذره توان و پتانسیلی که دارم جلو میرم
تنها امید و دلگرمیم برای گفتن این حرفا هم فقط خدای بالا سرمه و تمام ...