زمانی که برای اولین بار این وسایل همراه و کوچک به دست مردم رسید قرار بود که زندگی را آسانتر و به بهبود آن کمک کنند، اما حتی شاید خالق آن هم فکرش را نمیکرد که آنقدر در تار و پود زندگی گره بخورد که زندگی حول آن شکل بگیرد نه آن حول زندگی!
در قرن حاضر کمتر کسی را میتوان یافت که کلمهی همهگیری یا پاندمی را شنیده باشد، اما اکنون در برههای از زمان ایستادهایم که کودک و بزرگ شناختن که نه، آن را با تمام وجود لمس و درک کردهاند. سال ۲۰۲۰ چه در عدد و چه در وقایع از هر حیث متفاوت پیش رفت. تاریخ بشر وقایع عجیب و غریب و خطرناک و البته باورنکردنی کم به خود ندیده است، اما در جای جای تاریخ فرمولی که باعث پیروزی و ایستادگی آدمی شده این بوده که دست در دست یکدیگر، پشت به پشت با اتحاد و امید بر مشکلات فائق آمدهاند. در میان داستانهای پندآموز پدربزرگهایمان جمع شدن برادران و کنار هم قرار گرفتن شاخههای نازک درخت به عنوان راهی برای درهم شکستن مشکلات نقل میشده است. سال ۲۰۲۰ همهی معادلات را برهم ریخت و یادآور شد که باید طور دیگری به دنیا نگریست، نوعی که با زمان در تناقض نباشد.
ویروس کووید-۱۹ نیز از جنس دنیای مدرن بود و در همان ابتدا تاریخ انقضای فرمول پیروزی تاریخی بشر را رقم زد و فریاد زد که جنس کنار هم بودن در سالهای پیش رو متفاوت خواهد بود. این وسایل کوچک همراه قرار است نقشی پررنگ و پررنگتر در زندگی آدمی ایفا کنند. در دوران عجیبی که هیچ کس در دنیا نظیرش را تجربه نکرده قرار است دوستان، عزیزان و همراهان خود را از گوشیهایمان ببوسیم، در آغوش بکشیم و احساسات خود را انتقال دهیم.
پررنگ شدن شبکههای اجتماعی و ازمیان رفتن مرزها برای برقراری ارتباط، نشان از جایگاه تامل برانگیز این همراههای کوچک و شاید دوست داشتنی دارد. در کنار تمام نکات منفی تلفنهای هوشمند که باب مجالس بود، در این دوران نشان دادند که چقدر میتوان دوستشان داشت و روی همراهیشان حساب باز کرد، همراهیای که از جنس زمان و رفاقت است البته اگر این باتریهای کم جنبه و کم ظرفیت به این همراهی حسادت نورزند.
کووید-۱۹ با آمدنش دنیایی جدید ساخت، دنیایی که مرزهای خیال و واقعیت را جابهجا کرد. پس از گذشت چندی دیدن آدمهای سر پایین (بخونید تو گوشی) عادی شد و با بالا آوردن سرهم چیز دندان گیری نصیبتان نمیشد چراکه با فوجی از نقابداران مواجه میشدید، نقابهایی از جنس پلاستیک، پارچه و حتی شیشه که البته نه برای پنهان شدن بلکه برای مصون ماندن است. میگویند هشتگ ماسک، نه به کووید-۱۹ و ما ایستادهایم. در هرحال این ویروس ما را در دنیایی از جنس زمان فرو برده و واقعیت و خیال را در هم آمیخته و معجونی عجیب و غریب به خورد زمان و انسان هایش داده است. جوانهای حاضر میتوانند امیدوار باشند که در پیری خاطراتی دارند شنیدنی و شاید خواندنی که نه از جنس کنار هم قراردادن شاخههای درخت برای استواری بیشتر بلکه از جنس سال ۲۰۲۰ است.
در میانهی صحنهی نمایشی قرار داریم که عوامل صحنه هم مقهور اتفاقات غیر منتظره شده و مات و مبهوت در حال نگریستن هستند. شاید وقت آن رسیده تا جور دیگری به پارادوکس نگاه کنیم واقعیت، خیال، کنار هم بودن و نبودن، تسلی خاطر بودن و نبودن، شلوغی و خلوتی و همه را از نو و از جنس سال ۲۰۲۰ و شبکههای اجتماعی تعریف کنیم.
این قابهای دوست داشتنی که خود روزی عامل دوری بودند، اکنون نقطهی مقابل خود ایستادهاند و باعث نزدیکی و دل گرمی شدهاند و به ما یادآوری کردند که شاید زمان تغییر است شاید. در پایان میتوان گفت دوگانهی با خانواده بودن بی تلفن هوشمند و با خانواده بودن با تلفن هوشمند آنچنان عجیب و پرتناقض مینمود که باید برای نسلهای بعدی همراهی متفاوت بود و داستانهایی متفاوتتر گفت، همراهی و داستانهایی از جنس زمان.