یکی بود، یکی نبود، غیر از خدا هیچ کس نبود. یه خانواده چهار نفره بودن که دوتا بچه به اسم پانی و مانی داشتن. پانی شش ساله و مانی چهار ساله بود. این دوتا خیلی شیطون بودن. یه وقتایی تو اتاقشون با هم بازی میکردن. گاهی اوقات دعواشون میشد با هم قهر میکردن. یه وقتایی هم نقاشی های خوشگیل میکشیدن و به مامانشون نشون میدادن. خلاصه که هر روز اینجوری روزاشون رو با همدیگه سر میکردن. خیلی وقتا هم میرفتن پارک و خوش میگذروندن.اون روز مامان در حال آشپزی بود و بچه ها هم تو اتاقشون مشغول بازی بودن.
همونطور که پانی و مانی داشتن با عروسکها و ماشینهاشون بازی میکردن، یکهو صدای کوچولوی پانی بلند شد: "مانی! تو عروسک منو برداشتی! بر گردونش مانی با اخم گفت: "نه، این عروسک مال منه!" و کار به قهر و نق زدن رسید.
مامان، صدای دعوای بچهها رو شنید. با لبخند اومد سمت اتاق و در رو باز کرد. گفت: بچههای من، بیاین یه بازی جدید کنیم! اسمش 'بازی مهربونی' هست.
پانی و مانی با کنجکاوی به مامانشون نگاه کردن و پرسیدن: بازی مهربونی چیه؟مامانشون گفت:خیلی آسونه! هر بار که یکی از شما کار خوبی برای دیگری بکنه، یه ستارهی طلایی میگیره. آخر هفته، کسی که بیشتر ستاره داشته باشه، میتونه یه جایزه بگیره!
پانی و مانی خوشحال شدن و گفتن: ما آمادهایم!
اون روز، پانی عروسک رو به مانی داد و گفت: باشه، حالا تو باهاش بازی کن!
مانی هم خندید و گفت: مرسی پانی! بعد ماشینش رو به پانی داد.
اون روز، هم مامانشون خوشحال بود و هم پانی و مانی کلی ستارهی طلایی گرفتن. از اون به بعد، "بازی مهربونی" شده بود یکی از بازیهای مورد علاقهی این خانواده!