
روزهایی که مشغول بازی فوتبال با پلیاستیشن بودم؛ خواهر کوچکترم پای ثابت مزاحمتهای کودکانه بود. اگر کنترلر یا همون دستهِ بازی رو بهش میدادم، بازی خراب میشد. اگر دسته رو نمیدادم هم بازی رو خراب میکرد و داستان درست میشد. البته راه دیگهای هم وجود داشت، میگشتم دسته خرابه رو از زیر تختخوابام پیدا میکردم و سیماش رو به یه جایی از دستگاه وصل میکردم تا بیخیال بشه. حدود 20 سال از اون موضوع میگذره و وقتی مرورش میکنم به نتایج جالبی میرسم. برای هر بازی فوتبال، اگر گل میزدم که خوشحال و اگه گل میخوردم ناراحت میشدم ولی خواهر کوچیکه همیشه خوشحال بود؛ چون اگه میبردم که دلیلی برای ناراحتی نداشت و اگر میباختم هم فکر میکرد تیم رقیب که منو شکست داده تیم خودمونه! با اینکه مسخرهاش میکردم ولی به قانون خودش همیشه برنده بود؛ هیچوقت هم نمیباخت. گاهی در مسیر زندگی احساس میکنم باید مثل خواهرم باشم. لازم نیست از همه چی سردربیارم؛ گاهی باید یاد بگیرم بدون اینکه بفهمم چیکار میکنم از زندگی لذت ببرم. پس باید بلد باشم که گاهی با دسته خرابه بازی کنم.