کِن

آیَدی نیست که آتش کینه‌ی ما خاموش باشد. جاودان‌تر از آتش وَهرام گُر می‌گیرد ولی رام نیست. اشک برایش هیزم استُ هَردَم کسی از ما چوبش می‌دهد. بیش از پیش شده. سَرایی نیست که میزبان زبانه‌هایش نباشد. در کاشانه‌ی ما آهنگر تیغ خشم استُ در لانه‌ی آنها سوزشگر تن. نورش را نمی‌بینند چون از دلُ دیده کورَند وگرنه سوختن گوشت چرکینِشان را بوییده‌اند که چنین هاری می‌کنند. در ایواری که آتش دور تا دورشان دیوار کند آنگاه راه گریزی نیست. آنگاه دوزخی که همواره به ما مژده داده‌اند را برپا می‌کنیم. آنگاه مرگ را خواهش می‌کنند. آتش بخشنده نیست. بخشش پاداش پشیمان است. گر آنها پشیمان باشند از برای این است که چرا بیشتر نکشتند. ایوار که به سر رسد خاکستری به‌جا نمی‌ماند. از این خاک نیستند که اینجا خاکستر شوند. نمی‌دانم ایوار را خواهم دید یا نه ولی می‌دانم بی‌گمان خواهد آمد چراکه خشم نَویدَش می‌دهد نه امیدی دروغینُ به‌راستی که راستین‌تر از خشم چیست؟! من زنده‌ام به دیدن تاوان آنها ُ بیزاری از آنان که به گاهِ خونخواهی، برای این اورک‌ها دل بسوزانند. آنان که هنوز آرزوی سازش دارند. آنان که به هر رنگی درآمدند جز رنگ همدردی ما. آنان که از هیچ کوششی برای دشنمی با ما ُ پشتیبانی از آنها دریغ نکردند. بیزارم چون واژه‌ای سِزاتَر ندانم. آنان بمالندُ آنها دار بیاویزند تا هر دار بیش از سرشک بازماندگان چو نامش که دار است هیزم شود به آتش کین ما. درپایان پلیدی است که می‌سوزد.

2585/5/6