آن خواب‌هایی که درونت گیر می‌کنند را می‌شِناسی؟ خوب هایشان را می‌گویم. گرچه همان چند دمی که روی می‌دهد خوب است. به پایان که رسد جایی میان شکمُ سینه‌ات جا خوش می‌کندُ برای خود چرخ می‌زند تا شاید پس از چندماه یا چندسال فراموش شود. هیچگاه نمی‌دانم به‌راستی فراموش می‌شوند یا نه. چون اگر فراموش کرده باشم که به‌یاد نخواهم آورد فراموش کرده‌ام! چه paradox آزاردهنده‌ای. اینگونه نیست به خودت آییُ ببینی دیگر هر روز به آنکس نمی‌اندیشی پس فراموشش کرده‌ای. یا اینگونه نیست یادت نیاید کاری که باید انجام می‌دادی چه بود. اگر خوابی فراموش شود، دیگر مُرده. برخی خواب‌ها تا سال‌ها از چشمان یاد پنهان می‌شوندُ یکباره در یکی از آن شب‌های پریشانت سُک‌سُک می‌کنند. ولی بودِشِ خواب‌های مرده را نمی‌توان درستی‌سَنگی کرد. تنها گمانه‌ای شاید اندوهناک هستند. چه جهانِ ناخوشایندی که مرگ خواب‌ها دست خودشان است. کاش می‌شد هر کدام را دوست داشتیم زنده بگذاریمُ مانده ها را از تیغ بگذرانیم. دلبستگی هم می‌میرد؟ اگر ت گورش را گم کند دل بس می‌شود؟ آزمودنش که زیانی ندارد؛ ت را هم بُکُشید. سِرگین‌زاده های اسلامی هر روز آدم‌های سرشار از واژه را با تیرُ تناب می‌کُشَند. دیگر کُشتَنِ ت که بهانه نمی‌خواهد.
چند شبانه‌روزی می‌شود که این خواب درونم می‌پیچد. خواب‌های دلنشینم یا چشم‌اندازی چشمگیر است یا درباره کسانی که برایم ارزش دارند. این خواب از گون آدمیزاد بود. در یک خودرویی بزرگتر از خودروهای دیگر ولو بودیم. نه از آن ولو های ویژه‌ی خودرو. از ولو های خانگی ولی درون خودرو. راننده سرگرم شناسایی راه بود. به یاد ندارم کجا می‌رفتیم. روز بود. همه‌چیز آرام بودُ دیگران منگ خواب بودند. دلم نمی‌خواست منگ خواب باشند. شاید باید من هم چون آنها دهانم را می‌بستمُ خستگی‌شان را همراهی می‌کردم. ولی خب کم پیش می‌آید چنین خواب هایی ببینم. دوست نداشتم در چنین رویداد کمیابی خودم را به مردگی زنم. گمان کنم که کوشیدم از آن سستی رهایی‌شان دهم. ولی پیش از آنکه بکوشم هم به تخم کسی نبودم. خوش ندارم مردم مرا به تخمشان نگیرند. کمِ‌کم می‌خواستم تخم کسِ ویژه‌ای در آن میان باشم ولی نبودم. دیدم چاره‌ای نمانده، پس گفتگویی با راننده آغاز کردم. آنجا دریافتم که به تخم راننده‌ی بداخم هم نیستمُ می‌خواهد درگیر راه باشد. چکیده‌ی خواب دلنشینم این بود که دستُ پا می‌زدم تا به تخم کسی باشمُ پیروز نشدم. ولی باورمندم اگر زودهنگام بیدار نمی‌شدم سرانجام به تخم کسی می‌چسبیدم. هرچه نباشد لودگی خوراکم استُ گاهی پیش می‌آید که کسی بخندد.
اینکه چرا چنین خوابی برایم دلنشین بودُ درونم می‌خزد نه از برای این است که fetish این رفتارها را داشته باشم. برای این است که گرچه در آن خودرو کسی ارزشی برایم دارا نبود، ولی بود! بودشُ همنشینی آنها بود که این مار را به جانم انداخته. همینکه بودند، بسنده بود تا خشنود باشم.
بی‌گمان که در بیداری اینچنان هم بدبخت نیستم. زَوانِ تُندُ رویِ تُرشَم هرازگاهی خودنمایی می‌کنند. داستان این است دیگران نمی‌دانند تا چه اندازه نزدم ارزش دارند؛ که این تا جایی از کوتاهی من آب می‌خورد.
خوابی که خواهان مرگش بودم را اینجا جاودانه کردم. کاش می‌شد کمتر در کُشتَن پخمه باشم. کاش می‌شد آرزوهای دست‌نیافتنی را کُشت بی‌آنکه کمبود شوند. کاش می‌شد برخی روزها را کُشت بی‌آنکه شَب در سوگَش بِگِریَد. کاش می‌شد رژیم را کُشت بی‌آنکه هزاران زندگی بمیرد.
خطاب به رهبر تا قاضیای شرخر
طنابِ دار گِرده، آسیاب به نوبت
ما مهرِ حکمو با خون می شوریم
وضعیت آبی قرمزه، رسیدن نازیا به قدرت
خاک می شه پهلوون تو ظلمت
اه
آبی‌قرمز | فدائی
2585/7/15
