خستوگاه

گاه از بی‌دینی رنج می‌برم. از نیازهایی که دانش به ندانستن در تنُ روانم رها می‌کند. نه نیازی چو هیاهوی مایگان ننگ هنگامگ که از دیشب جوری بر کوس می‌کوبند و آرامش شب را می‌درند گویی آن را جایی از مادرانشان پنداشته‌اند! نیازی از گون آسودگی. نمونه‌اش همین خستوگاه کلیسا. من گناهانم را ز ژرف(ن)ای ویرم به زوانم می‌کشانم تا پیشوای ترسا از سوی آفریدگار بی‌پدرمان (لم یولد) مرا بخشوید. دوباره، پاک می‌شوم! شاید هم پاک‌کنشان آن آیین فروآب کردن بود. نمی‌دانم بخشودن هم به آن اندازه پاک می‌کند یا نه. چندان به این پلیدی ها چیره نیستم که به هر روی ارزشی ندارد چون چگونه می‌توانم دوباره پاک شوم اگر ندانم واپسین بار کِی پاک بوده‌ام؟ نافم را به تیغ گناه بریده‌اند. من خستوگاه را برای بخشوده شدن نمی‌خواهم. من، خواهم در آنجا بندم کنند تا نشانم از یاد دیگران پاک شود. خواهم روزهایی که زندگی نکرده‌ام پاک شود تا در آغوش شب‌ها به زاده نشدن بازگردم. خواهم، من خواهم، نمی‌دانم چه خواهم. نباید هنگامی‌که چنینم دست به نوشتن بَرَم ولی چه کنم. پیش‌تر هم گفته‌ام اینگاهان است که دلم وای پندارپراکنی می‌کند. با شیوه‌ی پند گرفتن از گذشته نمی‌سازم. اگر به گذشته نگاه کنم برای این است ببینم نکند نوآوری‌ام در گند بالا آوَرَدن دچار دشوار شده ُ پیش از این نیز چنین گندی به بار آورده‌ام که هربار پی بَرَم آری! گذران زندگانی‌ام آنچنان که در زبانی دیگر گویند تنها "تکرار مکررات" است. چرا ویژه‌انگاری کنم؟ زندگانی همه‌مان! این چیزی بود که گابریل می‌کوشید از نخست تا پایان داستان نامدارش سَد سال تنهایی به جهان‌بینی خواننده بچسباند. ولی این نمی‌تواند لوپ (loop) من باشد. نباید باشد. نباید. خواهید دید که گابریل و داستان پَرتَش راست نمی‌گویند. من هم می‌بینم.

می‌شنوم صدای خِرخِر
از قبله‌نما می‌پرسم کعبه کدوم‌وره؟
عقربه می‌کنه فِس‌فِس
بازیِ لِی‌لِی بینِ دلِ رسوا و عالمِ غیبه
رقصِ یه کولی‌ِ مُرده تو پوستِ یه آدمِ زنده
کجا می‌بری ما رو هی‌ شعر؟
حرف تو کلمه و کلمه تو جمله سِحره

آبی‌قرمز | فدائی

2585/4/3