دوست داشتم مثل زمان قدیم ،وقتایی که موبایل نبود و تلفن حتی تو خونه ها کمیاب بود، آدما برای هم نامه بنویسن. لااقل کسایی باشن بتونم براشون نامه بفرستم و منتظر جوابشون باشم و چقدر دلپذیره این انتظار!

تجربه ی زیادی در این باب ندارم ولی میدونم نامه نگاری کاری بسیاربسیار با ارزش و ماندگاره. شما رنگ میگیری تو زمان، زبون دلت ، لحن کلامت بالکل فرق داره. حتی احساساتی که بیان میشن واقعی تر و ملموس ترن. شاید با کسی چندین روز صحبت کنی و تجربه هایی درکنار هم داشته باشید ، اما با یک نامه نوشتن تصویر دیگری از اون شخص در دنیای شما شکل میگیره.
تو بعضی کتابها، نامه کلید اصلی نگارش اون کتاب بوده. چون چندین سال از اون موضوع میگذره و تنها چیزی که از اون آدمها و داستانها مونده مکالماتشون بصورت نامه بوده که میشه از دل اون نامه ها به زندگی و غم و شادی شون پی برد. و چقدر لطیف میشیم ما آدم ها، وقتی قراره به وسیله کاغذ و قلم ابراز احساسات کنیم یا درد دل کنیم.
یادمه خودم دوران ابتدایی به دوستان نزدیکم که نامه مینوشتم حتی میان بعضی نامه ها تلاش کردم شعری هم بگم. هرچند کودکانه اما سرشار از معانی واقعی. سرشار از صداقت و یکرنگی. یک بار حتی نامه ای به یکی از بستگانم نوشته بودم و از دلتنگی چنان نالیده بودم که منو یک هفته دعوت کرد خونش و مهمونم کردو هنوز که هنوزه نامه رو نگه داشته و هربار یادش میوفتیم هردو لبخند رو لبمون میادو تصاویری که از اون ایام داریم رنگ میگیره.
دوست دارم کسانی یا کسی باشه بتونم این کارو انجام بدم. بتونیم راجب موضوعات مختلف باهم حرف بزنیم، از دل مشغولی هامون بهم بگیم، از ترس هامون ، از اشک هامون ، از ذوق هامون ، حتی از دروغ هامون! رو کاغذ شاید بتونیم بی پرده صحبت کنیم، بدون لاپوشونی!
کسی هست بخواد هنوزم مثل قدیم بهم نامه بنویسیم؟
دوستان نامه ای هم باشیم..