ویرگول برای من یعنی نفس کشیدن میان کلمات، یعنی جایی امن برای نوشتن، نه برای لایک گرفتن و نه برای فالو شدن، بلکه فقط برای خودم؛ برای آن‌که بنویسم و از درونم چیزی را بیرون بریزم که هیچ‌جا گفته نمی‌شود.
اولین بار که وارد ویرگول شدم، دنبال هیچ چیز خاصی نبودم. اتفاقی بود، شاید مثل قدم‌زدنی در یک کوچه‌ی خلوت و ناشناس. اما همان نوشته‌ی اولی که خواندم انگار یکی حرف دل مرا زده بود. همان‌جا فهمیدم که اینجا فرق دارد.
ویرگول برایم مثل اتاقی بی‌پنجره است، جایی که می‌شود در آن بلند بلند فکر کرد، بدون ترس از قضاوت. جایی که آدم‌ها لزوماً دنبال دیده‌شدن نیستند، بلکه می‌نویسند چون دل‌شان می‌خواهد بنویسند. چون نوشتن برایشان شکل دیگری از بودن است.
نوشته‌هایی خوانده‌ام که از یک کتاب بهتر بودند. از خاطرات روزمره گرفته تا تحلیل‌های عمیق، از یادداشت‌های پدران و مادران گرفته تا دلتنگی‌های ساده‌ی شبانه. همین تنوع است که ویرگول را زنده نگه می‌دارد.
