
صدای تیک تاک ساعت روی دیوار عذابم میدهد. بلند میشوم و باطریهایش را درمیآورم؛ آرام میگیرد. دوباره به رختخواب برمیگردم. این بار قلبم بازیاش میگیرد و به تپش میافتد. گویا امشب خواب راحت ندارم. پتو را کنار میزنم و به سمت آشپزخانه میرم تا شاید قلبم با کمی آب خوردن آرام شود. مادرم با صدای قدم زدنم بیدار میشود و از اتاق صدایش میآید که میپرسید: «چرا نمیخوابی؟»
انکار حقیقت کارِ آسانتریست.
میگویم: «هیچی؛ صدایِ تیک تاک ساعت کلافم کرده بود اومدم باطریهاش رو دربیارم بزارم تو کشو. تو بخواب»
دیگر صدایی نیامد. به گمانم خوابش برده بود. کاش میشد باطریهای قلبم را هم درمیآوردم و درون کشو میگذاشتم؛ کاش میشد!