ماهان رو صندلی نشست و بازوهای عضلانیش را روی میز گذاشت و سرش را بین دستانش گرفت، سرهنگ روبروی او روی صندلی نشست و پرسید: حالتان خوب است؟
_بله..مشکلی نیست.
_اسم کامل شما چیست؟
_ماهان جاوید.
_شما گفتید که فعلاً مالکیت این ویلا با شماست، شما تمام این افراد را دعوت کردهاید؟
_خیر، قرار بود من و خواهرم چند نفر از دوستانمان را دعوت کنیم.
_اسم مقتول چیست؟
_رستا جهانبان.
_شما این خانم را میشناختید؟
_خیلی نمیشناسمش، یکی از دوستان خواهرم بود. اخم کرد و ادامه داد: وارد جمع خانمها نمیشوم..خوشم نمیآید، در همین چند روز هم چیزی بیشتری درباره او نفهمیدم.
_چند روز است که در این ویلا سکونت دارید؟
_چهار روز.
_چیز مشکوکی مشاهده نکردید؟
_چه چیز مشکوکی؟
سرهنگ کمی مکث کرد و گفت: مثلاً اینکه خانم جهانبان نگران یا عصبی باشد؟
_نه بنظر من که آرام و معمولی بود، شاید هم کمی خوشحال.
_خوب، مختصر راجع به امروز توضیح بدهید.
_صبح تا عصر هیچ اتفاق خاصی رخ نداد، ساعت شش عصر بود و تصمیم گرفته بودیم تا همگی بیرون برویم اما این خانم مخالفت کردند و در خانه تنها ماندند. حدوداً یک ساعت و نیم بعد زمانی که برگشتیم او را در خانه پیدا نکردیم، چند دقیقهای به دنبال او گشتیم ، من داخل باغ را هم گشتم، اما پیدایش نکردیم...
_ببخشید، مگر انبار هم جزو ملک شما نیست؟ چرا آنجا را نگشتید؟
ماهان قیافه حق به جانبی به خود گرفت و گفت: خوب، فکرش را هم نمیکردم که خانم جهانبان بخواهد داخل انبار برود..بعلاوه که اگر داخل انبار بود، لامپ را روشن میکرد و من از پنجره روشنایی آن را میدیدم.
_متوجه شدم، ادامه بدهید.
_آمم..بله، بالاخره خواهرم تصمیم گرفت شام درست کند و زمانی که یکی از دوستانم به انبار رفت تا ماکارونی بیاورد، با عجله و ترسیده برگشت و گفت که جسد خانم جهانبان را پیدا کرده است..چون خیلی شوکه شده بودیم و باورش برایمان سخت بود، من رفتم و کمی با دقت تر جسد او را نگاه کردم و متوجه شدم خفه شده است، فوراً برگشتم و به خواهرم گفتم تا با پلیس تماس بگیرد.
_موضوع دیگری وجود دارد که بخواهید بگویید؟
_نخیر.