امروز روز چهارمی است که دلارام در لواسان میگذراند. صبح قشنگی است و هوا هم بسیار خوب و دلپذیر است، دلارام و گیسو در بالکن نشسته اند و راجع به فیلم جدیدی که دیده اند صحبت میکنند. روشا با لبخند شیطنت آمیزی به سمت آنها آمد و کنارشان نشست، گیسو بی تفاوت پرسید:چرا میخندی؟ روشا میخندد و با دست به درخت های آلوچه اشاره میکند، رستا و هومن زیر درخت های آلوچه ایستادهاند و با هم صحبت میکنند و میخندند. روشا گفت:انگار قرار است به یک عروسی دعوت شویم. دلارام آهی کشید و گفت:خیلی منطقی نیست، فقط دارند با هم حرف میزنند. روشا که حسابی توی ذوقش زده شده بود ساکت ماند و در فکر فرو رفت. مدتی بعد رستا به سمت آنها آمد، مانتوی بلند پستهای رنگی را با یک کمربند سفید بافتنی پوشیده بود.

وقتی که کنار آنها نشست دلارام از لباسش تعریف کرد و او با خجالت تشکر کرد. ناگهان روشا با صدای بلند گفت: نظرتان چیست که بعدازظهر به پیاده برویم؟ گیسو و دلارام موافقت کردند ولی رستا گفت که نمیخواهد بیرون بیاید. روشا اصراری نکرد و زمانی که پیشنهادش با برادرش در میان گذاشت، ماهان هم خیلی خوشحال شد و گفت که اگر آقایان هم برای دویدن و کمی ورزش به پارک بروند خیلی خوب میشوند و به این ترتیب برای بعدازظهرشان برنامه ریزی کردند.
ساعت شش عصر بود و همه آماده شدند تا از ویلا خارج شوند اما رستا گفت هنوز هم مایل نیست تا با آنها بیرون بروند برای همین او را تنها گذاشتند و رفتند. در میانه راه پسر ها از جمع جدا شدند تا به بوستانی که نزدیک میدان گلها بود بروند، و همگی قرار گذاشتند تا ساعت هفت و نیم همه به ویلا برگردند.

گیسو، روشا و دلارام در خیابان قدم میزدند، با هم صحبت میکردند و از هوای دلانگیز آن روز لذت میبردند. حدوداً نیم ساعتی میشد که از ویلا بیرون آمده بودند، روشا شاد و سرزنده قدم برمیداشت و با گیسو صحبت میکرد:
_آن فروشگاهی که هفته پیش رفته بودیم لباس های خیلی خوشگلی داشت.
_همینطور است، من از آن پیراهن چهارخانه زرشکی و مشکی خیلی خوشم آمد.
روشا دستش را داخل کیفش برد و گفت:
_تو خیلی خوش سلیقه ای! وقتی برگشتیم تهران من حتماً آن شلواری فاستونی مشکی را..
ایستاد و با کمی نگرانی داخل کیفش را جستجو کرد. دلارام پرسید: چیزی شده؟
_عینکم را جا گذاشتم!
بعد به نیمکت که در آن نزدیکی بود اشاره کرد و ادامه داد: لطفاً کمی منتظرم بمانید، ویلا از اینجا خیلی دور نیست، عینکم را برمیدارم..زود برمیگردم. و فوراً از آنجا دور شد. دخترها روی نیمکت نشستند و مشغول صحبت شدند، حدوداً پانزده دقیقه بعد روشا به سمت آنها دوید، و نفس زنان گفت: تا میتوانستم عجله کردم. بلند شدند و به مسیرشان ادامه دادند.
ساعت هفت و نیم بود که دخترها به ویلا برگشتند و دقیقاً زمانی که روشا در را باز میکرد، پسرها هم رسیدند. وقتی همگی وارد شدند، متوجه شدند که رستا نیست. گیسو اتاق رستا را گشت و پرسید: به کسی خبر نداده بود که میخواهد برود؟
دلارام گفت: اصلاً کجا میخواسته برود؟
روشا نگران گوشیاش را برداشت و شماره رستا را گرفت، صدای گوشی رستا از کنار یکی از مبل ها بلند شد، هومن از روی مبل بلند شد و گفت: کیفش اینجاست! ماهان وارد سالن شد و با ناراحتی گفت: در باغ هم نبود. مدتی دنبال رستا گشتند اما موفق نشدند، همه ناراحت و نگران بودند که ماهان مچاله روی مبل نشست، روشا پوزخندی زد و گفت: گرسنه ای؟ ماهان با خجالت خندید و گفت: خیلی! روشا در حالی که به سمت آشپزخانه میرفت گفت: فکر نمیکنم باز هم دنبال رستا گشتن فایدهای داشته باشد، من هم خیلی گرسنهام بهتر است شام را آماده کنم، شاید خودش پیدایش شود. بعد یک ماهیتابه برداشت و گفت: ماهان لطفاً از انبار برایم سه بسته ماکارونی بیاور. ماهان خودش را روی مبل ولو کرد و گفت: من گرسنهام! هومن به سمت در رفت و گفت: من میآورم.
_خیلی ممنونم.
دلارام بلند شد و رفت تا در کارهای آشپزخانه به روشا کمک کند، وقتی داشت سس ماکارونی را آماده میکرد، هومن با عجله و در حالی که میلرزید خود را به داخل خانه پرت کرد.
_رستا!
روشا بهت زده پرسید: پیداش کردی؟
هومن سرش را بالا گرفت و با چشمهای گرد شده به او نگاه کرد.
_مرده!