-نتیجه چه شد؟
ستوان رامیار شقیقه هایش را ماساژ داد و گفت: اثر انگشت خانم شادفر را رویش پیدا کردیم.
-و اطلاعات داخلش؟
-یک سری اطلاعات معمولی مربوط به پخش و فروش غیرقانونی مواد مخدر.
سرگرد لبخند زد و ستوان ادامه داد: شیشه.
آریافر به مانیتور خیره شد و مشغول بررسی اطلاعات شد؛ ستوان سرگرد خوشحال و سرحال را تنها گذاشت و من هم در گوشه ای از اتاق روی یک صندلی کنار پنجره نشستم و به پرده های نازک و پوست پیازی رنگی که با نسیم ملایمی تکان میخوردند خیره شدم. سرگرد بعد از اتمام کارش از من خواست تا بروم و اطلاعات فلش را بررسی کنم، خودش هم سریع از اتاق خارج شد.
اطلاعاتی که در فلش بود شامل تعدادی ویدیو و عکس و یک فایل پی دی اف بود؛ عکسها با گوشی در شرایط متفاوت از بسته های شیشه گرفته شده بودند و فایل پی دی اف هم بیشتر شبیه خاطرات روزانه خانم شادفر بود که در تمام آنها به شخصی اشاره کرده بود که بصورت غیر قانونی به پخش و فروش مواد مخدر میپرداخته. در نهایت به سراغ ویدیو ها رفتم –که آنها هم با گوشی فیلم برداری شده بودند- و آخرین ویدیویی که دیدم برایم خیلی عجیب بود: ویدیو بهنام رادمان را -که البته جوان تر از حالت فعلیش بود- نشان میداد که در حال بسته بندی شیشه بود. مدتی با تعجب به مانیتور خیره شده بودم و بالاخره با عجله خودم را به سرگرد رساندم و فریاد زدم: رادوین!
آریافر با اخم نگاه کرد و اشاره کرد که آرامتر حرف بزنم، با صدای آرامتری ادامه دادم: رادمان قاتل است؟
سرگرد با حرکت سر تائید کرد و گفت: به زودی بازداشتش میکنیم.