یه روز که داشتم با گوشیم خوش میگذروندم، مامانم گفت:
«گوشیتو بده! دیگه تمومه، داری معتاد میشی!»
منم گفتم باشه، ولی تو دلم گفتم:
اوهاوه، خداحافظ اینستا، سلام دفتر مشق!
از فرداش شروع کردم به نوشتن.
نه اینترنت بود، نه کلیپ خندهدار... فقط خودم بودم و یه ذهنی پر از داستان!
هر وقت میخواستم گوشی بگیرم، مامانم یه جملهی فلسفی میگفت:
"آدم باید با خودش خلوت کنه، نه با گوشی!"
منم خلوت کردم، ولی با خودکار و کاغذ!
نتیجه؟
الان دارم اینو توی ویرگول مینویسم و حس یه نویسنده بهم دست داده.
اگه خوشت اومد، بگو تا نسخه کامل طنزمو تو یه فایل PDF برات بذارم... البته با یه چای نبات!