غول

از پنجره های قهوه‌ای نیمه زنگ زده در بزرگ مدرسه را نگاه میکردیم زنگ خورده بود و از سالن و کلاس‌های بغلی هیچ صدایی نمی‌آمد وقتی هیاهو و‌جیغ و داد دخترها جایش را به سکوت میداد یک معنی داشت که همه‌ی معلم‌ها سر کلاس حاضر شده‌اند، خانم فریدونی معلم علوم ما و پایه‌های اول و سوم مدرسه بود، سابقه نداشت دیر کند ، آن سالها هیچ معلمی ماشین نداشت و فقط گاه‌گاهی بازرس‌ها از آموزش و پرورش با ماشین به مدرسه می‌آمدند ،خانم فریدونی تنها معلم مدرسه بود که ماشین داشت ، یک رنو نوک‌مدادی پر از خط و خش ، انگار چرخ‌هایش جادویی بودند حتی روزهایی که همه جا برفی بود و یخبندان قبل از همه ی معلم‌ها به مدرسه میرسید همانطور که از پنجره بیرون را نگاه میکردیم آقای صادقی ، مستخدم کچل و قدکوتاه به سمت در دوید و گیره آهنی در را بالا داد و تا آخر در را باز کرد ، هر جای مدرسه که میشد ، آبدارخانه ، حیاط پشتی ، دفتر… تا صدای زمخت تنها ماشین مدرسه را میشنید بی‌درنگ خودش را به در می‌رساند ، با دو دست در را نگه میداشت و با لبخندی تا بناگوش توی ماشین زل میزد .رنوی منفور خانم فریدونی وارد حیاط شد ، برای ما منفور بود اما اعتمادبه‌نفسی به خودش داده بود که عجیب بود شاید از زاویه‌ی پشت فرمان هیچ‌وقت متوجه قراضه بودنش نشده بود و شاید هم تنها راننده‌ی مدرسه بودن کفایت این غرور مزخرفش بود . زیر آینه‌ی سیاه ماشین یک چشم زخم شیشه‌ای آویزان کرده بود آفتاب بعدازظهر که به آن میخورد تمام فضای کهنه‌ی ماشین آبی میشد برگشتیم و روی نیمکتهای کج‌وکوله‌ی کلاس نشستیم ، خانم فریدونی بدون اینکه به دفتر برود وارد کلاس شد ، دراز بود و همیشه پاشنه‌بلند میپوشید چقدر روزهایی که توی مدرسه نبود رادوست داشتم نه صدای تق‌تق پاشنه‌هایش توی سالن میپیچید و نه صدای گوش‌خراش ماشینش که انگار به عمد چند دقیقه بعد از پارک خاموشش میکرد ، سمت میزش رفت و حتی جواب سلاممان را نداد برگه های امتحانی هفته پیش را از کیف سیاه برزنتی که تبلیغ یکی از صرافی‌های شهر رویش بود را درآورد و گفت : (اسم اینایی رو که میخونم از کلاس برن بیرون و تا با والدینشون نیومدن حق ندارن سر کلاس من بیان) که از قضا اسم من هم بود بچه ها شروع به التماس کردند ‌و خواستند یک فرصت دیگر به ما بدهد ، پشتش به ما بود و از پنجره ماشین قراضه‌اش را برانداز میکرد ، یک‌بار بچه‌های کلاس سوم ماشینش را پنجر کرده بودند قیامتی به پا کرد که تمام سومیها به غلط کردن افتادند .برگشت ‌و گفت باید همه تعهد بدهید ،یک برگه دربیاورید و تعهدنامه کتبی بنویسید ، داشتم به بچه‌های کلاس سوم فکر میکردم که میتوانستند پنچر شدن ماشینش را گردن نگیرند ، عادت نداشت روی صندلی بنشیند، گوشه‌ی میز نشسته بود و پاهایش را روی هم انداخته بود ، داد زد : (زارعی بنویس )با دستپاچگی و یکی بد خط تر از دیگری نوشتیم و برگه ها را تحویل دادیم ، همینطور که برگه ها را ورق میزد و میخواند خنده‌ی تمسخرآمیزی زد و گچ را برداشت و سمت تخته‌سیاه چرخید و بزرگ نوشت ( غول) وگفت: بچه‌ها زارعی قول رو اینجوری نوشته ، خنده‌ی سی‌و سه دانش‌آموز آوار شد روی سرم ، سالهاست از آن آذر ماه لعنتی گذشته و هنوز هم نمیدانم غول درست است یا قول؟ هر جا میخواهم بنویسم قول یا توی لب‌تابم تایپ کنم حس میکنم خانم فریدونی با آن قد دیلاق و دماغ عقابی‌اش بالای سرم ایستاده و سایه اش روی نوشته‌ایم می‌افتد . حالا هر جا رنوی نوک مدادی خط و خش‌دار میبینم دلم میخواهد یک خط به خط‌هایش اضافه کنم