چه درد درازیست:
دوری … پریشانی.
چه برگ نحیفی … خیال دیدن تو.
چه آرزوی محالی ست،
آفتاب نگاهت.
چه شبنم غلتانی… نوای خاطره ات.
چه روزگار پلشتی
درازی هر راه
چه درد درازی
این گه و آن گاه.
می لرزم از شوق طعم بهشت
چون سایه ای فتاده بر مرداب از ماه.
علی مجتهد جابری
۲۳ تیر ۱۴۰۴
