در دل سنگ او متولد شد آرام و بی ادعا
چشم هایش را وا کرد در میان سردی ایام
باد قصه مرگ را برایش می خواند و ابر نوید گریه ای در دل داشت
اما آفتاب در آن میان دوست بود
با غم نهفته در صدایش زمزمه کرد (بمان جانم رهایی دور نیست)
آهی از سر حسرت کشید... ریشه هایش زخم را آموخته بودند و برگ هایش بازی سرنوشت را...
ابر شروع به گریستن کرد....
آنگاه روزنه ای از امید در دل او راه یافت تا ديروز زمین سنگ ها او را مورد تمسخر قرار میدادند و آسمان هم جز گریه زاری کار از دستش بر نمیامد اما آفتاب او را بهار دید... دست های نوازشش را بر سر او کشید
آنگاه آن گل شکفت چون شکوفه ای تنها در دل آن صحرا شکفت
انگشت به دهن ماندند زمین آسمان ....اما او در میان آن جهنم شکفت......