ای شرقِی بی‌گناه،
چگونه این‌سان به کامِ مرگ می‌روی؟
و جهان، این‌گونه خاموش و در خواب،
تو چه بی‌تاب و دردمند
در باتلاق فرو می‌روی.
رهگذران، انگار کَرند؛
آوازت خاموش شد،
تنت در سیاهیِ شب گم،
و یادت به زباله‌دانِ تاریخ پرتاب شد.
قایقِ مرگ تو را به سیلابِ درد برد،
و تو با چشمانی اندوهناک، فقط تماشا کردی.
در قلبت، آهی به وسعتِ دنیا حبس شد،
و تماشاگران، فقط دیدند و دیدند و دیدند
