دالان

حس می‌کنم

غم، آرام‌آرام مرا در بر می‌گیرد؛

آن‌چنان که گویی

خود، غم شده‌ام.

چیزی جز سرما

در قلبم نمانده است،

و در چشمانم

فرسنگ‌ها سیاهی‌ست.

روبه‌رویم

دالان‌هایی‌ست بی‌سرانجام؛

راهی ناهموار،

و منی بی‌جان

که دیگر

توانِ رسیدن ندارد.

چون برگ خشکی

بر زمین افتاده‌ام؛

و خود را

به دست باد سپرده‌ام،

بی‌آنکه بدانم

مرا به کجا خواهد برد.