سالهاست مینویسم، همین نوشتن ساده و رفیقوار برای خودم.
یک جایی خیلی سال پیش، یکی از دفترهای زیبایی که برای سال تحصیلی داشتم را برداشتم و از روز عادیم نوشتم.
بعدتر احساساتم را به کلمه درآوردم و گاه اشکی چکید.
اما از یک جایی به بعد، نوشتن شد یک معاشقهی عمیق برای من، معاشقهای که گاه دست در گردن کلمات انداختم و رقصیدیم و گاه دست هم را گرفتیم و خیابانها را گز کردیم.
نوشتن آسایش و امنیت ذهن من است، مینویسم چون نوشتن و کلمات، آنچه که در جان و ذهنم هست را نمایان میکند، نشان خودم میدهد حتی.
مینویسم پس هستم.
این آغاز نوشتن من اینجاست