باور عمیق دارم که در پس تمام فشارهای دیوانه وار جهانی ، اقتصاد منجمد ، محاصره در بی برنامه گی و رشد نفهمیده ها ، باخت های دلخراش فوتبال و تسلط نادانی بر نخبه گی ، می توان روزنه های امید را در کشور دید .
رشد و پیشرفت در تاریخ مرهون برنامه ریزی و اسنناد نبوده است . وابسته به صلح هم نبوده است . رشد محصول بحران های کشنده است .
درست شبیه جهیدن آهویی از میان خیمه ی شکار پلنگی جوان و رفتن به مرغزار .....