این گفتوگو بین کسی است که فکر میکند خودش را دوست دارد و کسی که واقعاً معنای خویشتندوستی را درک کرده است.
- من که خودم رو دوست دارم! یعنی چی که میگی ممکنه واقعا دوست نداشته باشم؟
+ خب، بزار یه سوال بپرسم. وقتی یه مادر بچهشو دوست داره، یعنی چی؟
- یعنی بهش محبت میکنه، حمایتش میکنه، نمیذاره آسیب ببینه...
+ دقیقاً! اما اگه این بچه یه روز خرابکاری کنه، مادرش چی کار میکنه؟
- خب، شاید عصبانی بشه، ولی در نهایت کمکش میکنه که درستش کنه.
+ عالیه! حالا بیا برگردیم به خودت. وقتی اشتباه میکنی، با خودت همینطور رفتار میکنی؟
- نه، معمولاً خودمو سرزنش میکنم، میگم چقدر بیعرضهام، چرا نتونستم درست انجام بدم، چرا همیشه خراب میکنم...
+ پس تو خودت رو مثل یه مادر مهربون دوست نداری، بلکه مثل یه رئیس سختگیر با خودت رفتار میکنی!
- خب، ولی مگه این طبیعی نیست؟ یعنی باید با خودم مهربون باشم حتی وقتی خرابکاری میکنم؟
+ بزار یه داستان واقعی بگم. دیروز عهدی که با خودم بسته بودم رو شکستم. قول داده بودم کمتر از موبایل استفاده کنم، اما نتونستم جلوی خودمو بگیرم. اولش حس بدی داشتم و نزدیک بود خودمو سرزنش کنم. اما بعدش نشستم با خودم حرف زدم:
"میدونم که ناراحتی، میدونم که از این وضعیت خسته شدی، اما سرزنش کردن کمکی نمیکنه. بیا ببینیم چطور میتونیم این مشکل رو حل کنیم."
- و این جواب داد؟
+ آره! به جای اینکه توی احساس گناه بمونم، سریعتر برگشتم به مسیر درست. چون به جای اینکه دشمن خودم باشم، شدم دوست خودم.
- یعنی اگه خودمو دوست داشته باشم، کمتر اشتباه میکنم؟
+ نه دقیقاً. ولی وقتی اشتباه کردی، سریعتر برمیگردی به مسیر درست، به جای اینکه توی احساس گناه غرق بشی و پیشرفتت متوقف بشه.
حالا ازت یه سوال دارم: آخرین باری که شکست خوردی، چطور با خودت رفتار کردی؟ مثل یه دوست یا یه دشمن؟