
الکرک که در سال ۵۴۰ هجری/۱۱۴۲ میلادی به فرمان پایِن لو بوتیه ساخته شد، بر فراز صخرهای سنگی در سرزمین موآب، مشرف بر راههای بازرگانی شام به حجاز و مصر قرار داشت. این موقعیت جغرافیایی آن را به گرهای استراتژیک بدل میکرد؛ هر کاروانی که از دمشق به عقبه یا از مصر به شام میرفت، ناچار بود در سایه تهدید این قلعه حرکت کند. ساختار معماری آن، شامل دیوارهای قطور سنگی، برجهای چندگوش، خندقهای تراشیده در سنگ بستر و تالارهای زیرزمینی ذخیره آب و آذوقه بود. این ویژگیها الکرک را به یکی از مستحکمترین استحکامات پادشاهی اورشلیم تبدیل کرده بود.
در دهه ۵۷۰ هجری، مالکیت و اداره الکرک به دست رینالد شاتیون افتاد؛ شخصیتی ماجراجو و بیپروا که بارها با حمله به کاروانهای تجاری و حتی تهدید مسیر حج، آتش دشمنی با مسلمانان را شعلهورتر کرد. اقدامات او نه صرفاً یک نزاع مرزی، بلکه تعرضی مستقیم به اعتبار و اقتدار جهان اسلام تلقی میشد. در آن زمان، قدرت مسلمانان تحت رهبری صلاحالدین ایوبی رو به تمرکز و انسجام بود؛ او پس از تثبیت حاکمیت بر مصر و شام، هدف نهایی خود را بازپسگیری سرزمینهای اشغالی قرار داده بود.
نخستین محاصره مهم الکرک در سال ۵۷۹ هجری/۱۱۸۳ میلادی رخ داد. صلاحالدین با سپاهی متشکل از نیروهای مصر، دمشق و حلب به سوی موآب حرکت کرد. هدف او تنبیه رینالد و قطع تهدید دائمی این دژ بر راههای تجاری بود. سپاه ایوبی با منجنیقهای بزرگ و تجهیزات محاصره به اطراف قلعه رسید و استقرار یافت. منجنیقها سنگهای عظیم را به سوی برجها پرتاب میکردند و تلاش داشتند بخشی از دیوار را فرو ریزند. منابع اسلامی گزارش میدهند که در همین زمان درون قلعه مراسم ازدواجی در جریان بود؛ گفتهاند عروس، شاهزادهای از خاندان سلطنتی اورشلیم بود و صلاحالدین به احترام این مراسم، دستور داد منجنیقها را به سوی بخشی از قلعه که محل جشن بود هدف نگیرند. هرچند این روایت ممکن است رنگی از ادب حماسی داشته باشد، اما نشاندهنده فضای روایی آن دوره است.
در سوی مقابل، پادشاهی اورشلیم به رهبری بالدوین چهارم که با بیماری جذام دست و پنجه نرم میکرد، بسیج نیرو کرد. ارتش صلیبی برای شکستن محاصره به سوی الکرک حرکت کرد. با نزدیک شدن سپاه اورشلیم، صلاحالدین که تمایلی به درگیری در شرایط نامناسب نداشت، محاصره را موقتاً برداشت و عقب نشست. این نخستین رویارویی مستقیم بر سر الکرک بود که بدون سقوط دژ پایان یافت، اما خصومت را عمیقتر کرد.
محاصره دوم در سال ۵۸۰ هجری/۱۱۸۴ میلادی تکرار شد. این بار نیز سپاه ایوبی با آمادگی بیشتر آمد و حلقه محاصره را تنگتر کرد. تدارکات قلعه تحت فشار قرار گرفت و برجهای بیرونی آسیب دیدند. با این حال، اتحاد نیروهای صلیبی و حرکت ارتش کمکی از اورشلیم و طرابلس بار دیگر صلاحالدین را وادار به عقبنشینی تاکتیکی کرد. این عقبنشینیها شکست قطعی نبود، بلکه بخشی از راهبرد فرسایشی او برای تضعیف تدریجی ساختار دفاعی صلیبیان بود.
نقطه عطف ماجرا پس از نبرد حطین در سال ۵۸۳ هجری/۱۱۸۷ میلادی رقم خورد؛ جایی که سپاه صلیبی بهطور قاطع شکست خورد و رینالد شاتیون اسیر شد. صلاحالدین شخصاً او را به سبب نقض مکرر پیمانها و تعرض به کاروانهای حج اعدام کرد. با فروپاشی نیروی میدانی پادشاهی اورشلیم، دژهای استراتژیک یکی پس از دیگری در معرض سقوط قرار گرفتند. الکرک که اکنون از حمایت گسترده نظامی محروم بود، بار دیگر در محاصره قرار گرفت. این بار حلقه محاصره طولانیتر و فرسایندهتر بود. نیروهای ایوبی خطوط ارتباطی را قطع کردند، آب و آذوقه محدود شد و امید به رسیدن سپاه کمکی کمرنگ گردید.
منابع از مقاومت چندماهه مدافعان سخن میگویند. انبارهای غله زیرزمینی و آبانبارهای بزرگ که در دل سنگ کنده شده بودند، امکان ادامه دفاع را فراهم میکرد، اما روحیه مدافعان پس از اخبار سقوط اورشلیم بهشدت تضعیف شد. سرانجام در اواخر سال ۵۸۳ هجری/۱۱۸۸ میلادی، دژ تسلیم شد و به کنترل ایوبیان درآمد. سقوط الکرک نه تنها یک پیروزی نظامی، بلکه گامی کلیدی در تثبیت سیطره ایوبیان بر سرزمینهای شرقی اردن بود.
از نظر نظامی، محاصرههای الکرک نمونهای روشن از جنگ محاصره در قرون میانه است؛ نبردی نه مبتنی بر یورشهای برقآسا، بلکه بر فرسایش، مهندسی نظامی و کنترل منابع. منجنیقها، برجهای متحرک، تونلزنی احتمالی برای سست کردن پایه دیوارها، و قطع خطوط تدارکاتی ابزارهای اصلی چنین نبردهایی بودند. از نظر سیاسی، الکرک نماد تقابل ارادهها بود: در یک سو سیاست تهاجمی و ماجراجویانه رینالد که نظم منطقهای را برهم میزد، و در سوی دیگر راهبرد وحدتگرایانه صلاحالدین که در پی تمرکز قدرت برای بازپسگیری سرزمینهای از دست رفته بود.
الکرک پس از سقوط، به یکی از پایگاههای مهم ایوبیان تبدیل شد و در دورههای بعد نیز اهمیت خود را حفظ کرد. دیوارهای آن امروز همچنان بر فراز صخره ایستادهاند؛ سنگهایی که ضربات منجنیق، اضطراب مدافعان، و طنین تصمیمهای سرنوشتساز را در خود ثبت کردهاند. تاریخ این محاصره یادآور این نکته است که در جنگهای صلیبی، دژها فقط تودهای از سنگ نبودند؛ آنها گرههای حیاتی شبکهای از قدرت، اقتصاد و ایدئولوژی بودند، و الکرک یکی از برجستهترین این گرهها بود.