
قوانین غله در انگلستان به مجموعهای از مقررات حمایتگرایانه گفته میشد که از سال ۱۸۱۵ به اجرا درآمد و بر پایۀ آن، واردات گندم و دیگر غلات خارجی تا زمانی که قیمت داخلی به سطح معینی نرسیده بود، یا کاملاً ممنوع میماند یا با تعرفههای بسیار سنگین روبهرو میشد. قانون ۱۸۱۵ تعیین کرد که واردات گندم تنها زمانی آزاد شود که قیمت هر کوارتر گندم در بازار داخلی به هشتاد شیلینگ برسد؛ رقمی که در عمل بهندرت محقق میشد و در نتیجه مرزها عملاً به روی غلات خارجی بسته بود. در سال ۱۸۲۸ با هدف انعطافپذیری بیشتر، نظام مقیاس کشویی جایگزین ممنوعیت مطلق شد؛ بر اساس این سازوکار، هرچه قیمت داخلی افزایش مییافت، عوارض گمرکی کاهش پیدا میکرد و برعکس، تا همچنان سطح قیمتها در محدودهای بالا و سودآور برای زمینداران حفظ شود. این سیاست به نفع مالکان بزرگ اراضی بود که اکثریت پارلمان را در اختیار داشتند و میخواستند قیمتهای دوران جنگهای ناپلئونی تداوم یابد. پیامد مستقیم آن افزایش چشمگیر بهای نان و کاهش قدرت خرید قشرهای کارگر و صنعتگر بود؛ برای نمونه، میانگین قیمت گندم در فاصلۀ ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۰ به حدود نود شیلینگ برای هر کوارتر رسید و اعتراضهای گستردهای مانند تظاهرات اسپافیلدز در ۱۸۱۶ و گردهمایی پیترلو در ۱۸۱۹ شکل گرفت که با سرکوب خونین همراه شد. افزون بر این، کشورهای اروپایی و آمریکا نیز در واکنش به حمایتگرایی انگلستان، بر کالاهای صنعتی این کشور تعرفههای تلافیجویانه وضع کردند که بر صادرات کارخانههای نساجی و فلزکاری آسیب وارد ساخت. در چنین فضایی، در سپتامبر ۱۸۳۸ گروهی از بازرگانان و صنعتگران رادیکال در منچستر، انجمن ضد قوانین غله را پایهگذاری کردند. هستۀ اولیه را هفت نفر تشکیل میدادند که شاخصترین آنها ریچارد کوبدن، چاپچی و تولیدکنندۀ پارچههای نخی، و جان برایت، مالک کارخانۀ ریسندگی کوئیکری از راچدیل، بودند. ریاست اجرایی انجمن را جرج ویلسون، وکیل منچستری، بر عهده گرفت. کوبدن استراتژیست اصلی و برایت سخنران برجستۀ انجمن شد. انجمن هدف خود را لغو کامل و بیقیدوشرط قوانین غله اعلام کرد و بلافاصله کار تشکیلاتی گستردهای را آغاز نمود. نخستین گردهمایی بزرگ در ۲۵ سپتامبر ۱۸۳۸ در منچستر با حضور نزدیک به پنج هزار نفر برگزار شد و شورایی مرکزی برای هماهنگی فعالیتها شکل گرفت. در فوریه ۱۸۳۹ کنفرانسی ملی در لندن برپا شد و طوماری با یک و نیم میلیون امضا برای لغو قوانین به پارلمان ارائه گردید که مورد بیاعتنایی مجلس عوام قرار گرفت. انجمن سپس شبکهای از سخنرانان دورهگرد را به کار گرفت، نشریۀ هفتگی «اتحادیه» را منتشر میکرد و با بهرهگیری از سامانۀ ارزان پُست یک پِنی، میلیونها برگۀ تبلیغی و جزوه به سراسر کشور ارسال مینمود. یکی از ابزارهای تصویری تأثیرگذار انجمن، نمایش نمادین دو نان بود: نان بزرگ برای بازنمایی فراوانی و ارزانی در صورت تجارت آزاد و نان کوچک برای نشاندادن فقر در سایۀ حمایتگرایی. در فعالیتهای انتخاباتی نیز انجمن مستقیماً مداخله میکرد و نامزدهای هوادار تجارت آزاد را تأمین مالی مینمود. ریچارد کوبدن در انتخابات ۱۸۴۱ به عنوان نمایندۀ استاکپورت و جان برایت در ۱۸۴۳ برای دورام وارد پارلمان شدند و از تریبون مجلس برای پیشبرد هدف انجمن استفاده کردند. رابرت پیل، نخستوزیر محافظهکار که از ۱۸۴۱ قدرت را در دست داشت، ابتدا به حمایتگرایی وفادار بود، اما بهتدریج تحت تأثیر استدلالهای اقتصادی و فشارهای اجتماعی به سوی اصلاحات حرکت کرد. در بودجۀ ۱۸۴۲ مقیاس کشویی را تعدیل و تعرفهها را کاهش داد و برای جبران کسری درآمد، مالیات بر درآمد را دوباره برقرار ساخت؛ با این حال انجمن این اقدام را ناکافی خواند و کارزار لغو کامل را با شدت بیشتری ادامه داد. سخنرانیهای مفصل کوبدن در پارلمان، بهویژه در فوریۀ ۱۸۴۳ و مارس ۱۸۴۵، تأثیر قابلتوجهی بر پیل گذاشت و او را به این باور رساند که حفظ قوانین غله دیگر ممکن نیست. نقطۀ عطف نهایی، شیوع بیماری و نابودی محصول سیبزمینی در ایرلند در پاییز ۱۸۴۵ بود که قحطی مرگباری را در پی آورد و واردات فوری مواد غذایی را به ضرورتی انکارناپذیر بدل ساخت. پیل در ژانویۀ ۱۸۴۶ لایحهای برای لغو تدریجی قوانین غله طی سه سال به پارلمان تقدیم کرد که با وجود مخالفت شدید بخش زمیندار حزب محافظهکار به رهبری بنجامین دیزرائیلی و لرد بنتینک، با رأی ویگها و محافظهکاران هوادار پیل به تصویب رسید. این لایحه در ۲۶ ژوئن ۱۸۴۶ به صورت قانون درآمد و تعرفهها را به سطحی ناچیز کاهش داد تا سرانجام در فوریۀ ۱۸۴۹ بهکلی حذف شوند. رابرت پیل در جریان رأیگیری نهایی در همین روز، به دلیل شکست در موضوع دیگری در مجلس، از نخستوزیری استعفا کرد. انجمن ضد قوانین غله پس از تصویب این قانون، هدف خود را محققشده دانست و بلافاصله جلسۀ انحلال خود را برگزار کرد.