خب این روزا که شروع کردم به مدیتیشن کردن ودارم پادکست های این نقطه حسین عرب زاده رو گوش میدم ودوره سکویا اقای محمود معظمی هم که به دنبالش دارم میگذرونم خیلی آگاه تر از قبل شدم اما اعتراف میکنم که هنوزم کنترل این ذهن روز ندارم واکثر اوقات عنانش دست خودش ومیره یا سراغ آلبوم خاطرات گذشته یا میپره تو آینده واتفاقاتی که هنوز نیافتاده ولحظه این لحظه های حال واز دست میده یهو به خودم میام میبینم یکساعته تو افکارم غرق شدم یا تو اینستا وبین پستا وریلزا دارم میگردم اعتراف میکنم که واقعا کار سختیه مخصوصا برای من در سن 363 سالگی که تا اینجا رو با افکار غلط وراه غلط اومدم اما شدنیه مطمنم چون شده ودیدم فقط کافیه کم نیارموادامه بدم فقط همین.
