میخوام یه حرف فلسفی بگم:ما چرا زنده ایم؟
چرا وجود داریم؟
اصلا چرا باید زندگی کنیم؟
مثلا دلیل من برای نفس کشیدن و ادامه دادن به این راه شاید کوتاه یا شایدم طولانی ،پدر و مادرم و هدفی که دارمه ،هدفی که موندم واقعا بهش علاقه دارم یا نه؟
از اینکه درد هامو پشت هزاران دروغ رنگی پنهان میکنم عذاب میکشم.،،،تو نمیتونی تصور کنی نوشتن این پست چقدر برام زجرآوره اما مینویسم تا آرومتر بشم ،تا سبکتر بشم.
ولی تاحالا فک کردی چقدر دنیامون کوچیکه که آدما بعضی اوقات مجبورن با دروغ گفتن از دیگران عشق و احترام دزدی کنن ،
«نویسنده درحال هق هق»
ای کاش میتونستم با کسی دردودل کنم بدون قضاوت و ریا،کسی که به حرفام گوش بده
چون از شنونده بودن خسته شدم.
چقدر سخت که اینهمه دوست داشته باشی و بازم کسی نباشه که باهاش حرف بزنی