میدانی قلم آرام است...
انقدر آرام که گاهی صدایش را فقط اویی که باید میشنود و بس....
قلم صبور است...
قلم انقدر صبور است که اگر اویی که باید نباشد سکوت میکند بغض هایش را میخورد اشک هایش را در سیاهی شب و سردی بالشت میریزد!
اما امان از زمانی که قلم داد بزند و راز های در دلش را بیان کند...
امان از زمانی که قلم کاسه صبرش لبریز شود...
و قسم به قلم که صادقانه بیان میکند درد های نهفته در دلش را....
لیل نویس!
