ساعت پنج صبح که آلارم گوشیام زنگ خورد، فکرش را هم نمیکردم ساعت ده و نیم شب بخواهم چنین چیزهایی را بنویسم!
قبل از هر چیزی بگویم که چشمهایم را از خستگی به زور باز نگه داشتم و وقتی پلک میزنم دوست ندارم چشمهایم را باز کنم. حیرتانگیز است!
آلارم را خاموش کردم و یکساعت بعدش از خواب پریدم و توانستم یکساعت درس بخوانم قبل از کوییز که باید بگویم مثمر ثمر نبود؛ یک سوال از سه سوال را اشتباه متوجه شدم و از قضا آن یک سوال دو قسمتی بود.
قسمت جالب صبح تحلیلهای رفتاری کاملا جدی من با نیکیتا در حالی که داشتم قهقهه میزدم در مورد آدمهایی که میدانند لاغرند بود؛ میگفتم آنها ناخودآگاه دستشان را روی شکمشان میگذارند؛ مثل علیکوچولو. و گفتم اینکه آنها میدانند لاغرند در تمام ابعاد زندگیشان تاثیر میگذارد حتی رو مدل راه رفتن و چت کردنشان و مدام در حال صاف کردن لباسشان و بعضا بالا کشیدن شلوارشان هستند؛ در مورد این مسئله، دوست جدید نیکیتا موقع ناهار نظراتی را بیان کرد که نمیتوانم درموردش حتی فکر کنم چه برسد به نوشتن!
برخلاف اینکه نصف کوییز را بر باد دادم اما حس خوبی درموردش دارم چرا که روش حل آن مدل سئوالها را فهمیدم. ادامهی کلاس استاد مواد مثل همیشه بامزه بود و چندبار خندیدم اما الان دقیقا یادم نیست به خاطر چی بود؟!
الان یادم آمد اما حال نوشتنش را ندارم. آخر هفته برای حاضران ان شا الله اگر خاطرم باشد تعریف میکنم.
کلاس بعدی کلاس استاد بروجردی بود که چون آن دختر ردیف جلویی نگذاشت که کنارش بنشینم و گفت که جای کسیه و در آخر هم کسی آنجا ننشست مجبور شدم به آخر کلاس بروم و استاد همهی گفتههای مرا درمورد بزرگ و پررنگ نوشتن را فراموش کرده بود و من هم خجالت کشیدم دوباره این موضوع را متذکر شوم.
در مورد استاد بروجردی باید بگویم که او یک مهربانِ جدی و با ملاحظه است و در کانال و گروههای درسی کلاسش مطالب خارج از درس و تکمیلی زیادی میگذارد؛ دوست دارم برایش نامه بنویسم و بعد از تشکر از او برای تدریس بیبدیلش از او خواهش کنم که بزرگتر و پررنگتر بنویسد.
بعد از یک ناهار مفصل به همراه نیکیتا و دوست جدیدش و کباب با فلفل تند و گوجه و پلو و برنج زعفرانی و بحث در مورد نظریاتم در مورد آدمهایی که میدانند لاغرند با دوست جدید نیکیتا، سر کلاس استاد زائر رفتم و تمام یکساعت و نیم را در گوشی و بازیهای آفلاین گذراندم.
بعد از کلاس من و نیکیتا همدیگر را پیدا کردیم و منتظر آقا پسری که قرار بود کتابش را بهش برگردانم ماندیم و من وقتی داشتم به نیکیتا میگفتم: حاجی من اصلا یادم نیست قیافهی پسره رو. از صد متری آن پسر را شناسایی کردم و کتاب را به او برگرداندم و برای علاقهمندان، باید بگویم که چشمهایش سبز بود و تا کتاب را به او دادم فرار کرد و خندهام گرفت.
من و نیکیتا تصمیم گرفتیم برویم به یکی از پارکهایی که تا قبل از رفتن نمیدانستیم میتواند در عین خلوتی انقدر مرموز و وحشتناک به نظر برسد.
هم در رفت و هم در برگشت مترو خیلی شلوغ بود و در راه برگشت، این شلوغی باعث شد من اشتباهی روی پای یک خانم پیر اما موجه که من و نیکیتا تخمین میزدیم باید مدیر جایی باشد و آدم حسابیای چیزی، پا گذاشتم و خیلی معذرتخواهی کردم. اما شلوغی باعث نشد من و نیکیتا در مورد آن دوست سابقمان که احتمالا پیش فرض ذهنش این بوده که مهندسی علم و مواد دانشگاه شریف را با رتبهی ۱۲۳۵۵۶۷۸۹۷۶۵۴۳۴۵۶۷۸۹۲۳۴۵۶۷۶ میآورده است صحبت نکنیم. فکر میکنم حداقل سی بار نیکیتا با لحن او گفت: ولی من مواد شریفو میاوردم...
از مترو تا مقصد کمی پیادهروی داشت و ما درباره دانشگاه تهران حرف زدیم که اگر بخواهم آنها را بنویسم باعث نفرتپراکنی میشود؛)
در پارک هم رفتار انواع آدمهای مختلف را تحلیل کردیم و خیلی زود هم برگشتیم تا انواع آدمهای مختلف ما را خفت نکنند. در راه برگشت در مورد اهداف والای زندگی صحبت کردیم و پیراشکی خریدیم.
دیگر چیزی برای نوشتن به ذهنم نمیرسد؛ خیلی خوابم میآید.
