از آخرین باری که به این فضا آمدم سالها میگذرد و دلیل اینکه زودتر برنگشتم این بود که ویرگول برایم حس قبرستان داشت. تمام دوستان و دشمنانم در اینجا رفتهاند پی زندگیهایشان و فکر میکردم دلیل اینکه دیگر اینجا نیستند من هستم که تقریبا زودتر از همه رفته بودم و راستش را بخواهی کمی معذب بودم که برگردم و بنویسم؛ مثل وقتی که مجبوری در خانهی آن فامیلتان برای اولین بار بمانی و از خانه که در این تشبیه، همان منطقهی امنم است، دور باشی.
اشتباهی طوری القا کردم که انگار عادت دارم از حاشیهی امن خودم بیرون نیایم اما ببخشید! من خیلی وقت است که چیزی به حتی شبیه به حاشیه امن ندارم.
دقیقا از روی که وارد این دانشگاهِ لعنتی شدم که احتمالا خیلی از کنکوریهای ۱۴۰۵ امروز با دیدن رتبههایشان قید آن را زدند؛ معذرت میخواهم اما برای حفظ حریم شخصی و اندک خرده دوستانم در این دانشگاه شگفتانگیزِ لعنتی، همینقدر درباره دانشگاهم به تو اطلاعات خواهم داد.
این صفحه را احداث کردم تا بنویسم امروز در دانشگاه لعنتیام چه خبر بود و فردا و فرداهای پس از آن؛ البته اگر ضربالاجلها و برنامههایی که در آن چند ماهِ مجازی برای زمان حضوری شدن چیده بودم اجازهی استمرار بدهند.
نگران نباش! حواسم هست معنی اصطلاحی که چند ثانیه پیش ساختم را بنویسم: اندک خرده دوستان یعنی همان تعداد کمی از آدمهایی که کمی با هم سلام علیکی داریم.
تمام نامهایی که به کار میبرم ساختهی ذهن مریضم هستند اما خیالتان راحت باشد! اتفاقات کاملا واقعی هستند.
خب به نظرم وقتش است که ببینی امروز در دانشگاه لعنتیام چه خبر بود؟!
امروز خیلی جالب شروع نشد و حتی جالب هم ادامه نیافت اما دربارهی شروعش توضیحی نمینویسم چون با نیکیتا موضوع را حل و فصل کردیم و من دوست ندارم دوباره درموردش فکر کنم.
و اما درباره ی ادامهی روز...
یعنی زمانی که استاد پنج واحدی گفت که یک همگروهی برای پروژهتان انتخاب کنید و یکی از اندک خرده دوستانم که دقیقا کنار من نشسته بود، به طرف دیگری برگشت و مشغول صحبت شد و من هم تعلل کردم و از او نخواستم که با هم همگروهی شویم و این، فرصتی را برای اکابر که من در خفا از او متنفرم ایجاد کرد که بیاید و من را وادار به همگروهی شدن با او بکند و بله! فکر میکنم مجبور به حذف ترم باشم.
در دانشکده از کنار سامورایی که رد شدم قدم تا پایین شانههایش بود که باعث شد من با حسرت به او نگاه کنم در حالی که احتمالا او اصلا متوجه حضور من هم نشد و حتی شاید اگر قیافهی من را نشانش بدهند اصلا نداند که با من در یک دانشکده درس میخواند و چند بار از کنار هم رد شدهایم و توجه من به استایلهای نامتعارفش جلب شده است.
نیکیتا برای بار ۱۲۳۴۵۶۹۵۹۴۹۳۹۲ام مشغول لاک زدن روی ناخنش میشود تا بتواند ناخن شکستهاش را روی انگشتش نگه دارد که به او میگویم دیگر وقتش رسیده تا رها کنی و بگذاری که ناخنت برود پی سرنوشتش.
یعنی من و نیکیتا یادمان میماند که امروز در انتهای ادامهی ناجالبش، بهترین روز از زمان شروع دانشگاهمان بود؟ یادمان میماند که یک ساعت زیر درختان بلند خوابگاه نشستیم و باران خاکی و اسیدی رویمان میریخت و مثل داستان حضرت ابراهیم، آن قطرههای خطرناک برایمان حکم شکوفههای بهاری را داشت؟ یعنی یادمان میماند که بخشی از مسیر دانشگاه تا خوابگاه را دویدیم؟ یادمان میماند که چایی نبات با کیک شکلاتی خوردیم و درباره معنای دوستی حرف زدم و رندومترین خاطراتم را تعریف کردم و در تعریف کردن آنها به اصطلاح over share کردم؟ یعنی عکسهایی که از گربهها و درختها گرفتیم را نگه میداریم؟
دستیار آموزشی استاد پنج واحدی وقتی که برایش تکلیفم را در قالب پی دی افی که در پاورپوینت ساخته بودم، فرستادم در حالی که باید دستنویس تحویلش میدادم، جواب سلامم را داد و گفت ممنونم در حالی که من از او باید ممنون میبودم که برگ سبز و تحفهی درویشی مرا قبول کرد؛ البته نباید فراموش کرد که تحفهی اصلی خود اوست و بقیه به گرد پایش هم نخواهند رسید؛ حتی سامورایی؛ به هر حال موی بلند تا یک جایی میتواند پرچمدار باشد نه تا زمانی که چشم سبز و موی قهوهای و زاویهی فک روی کار نیامده باشند!
دیگر خیلی دارد دیر میشود و فکر کنم نیکیتا هم رفت که بخوابد. زمانی که شروع به نوشتن این متن کردم ساعت چهاردقیقه از نیمه شب گذشته بود و من امروز صبح کوییز استاد مواد دارم که از جلسهی اول کلاسش به ما نسبت به کوییز امروزش هشدار داده بود.
باید بخوابم. تو هم باید بخوابی.
اما اگر خدا بخواهد فردا برمیگردم؛ با دست پر یا خالی؟

پ.ن: اگر دوست دارید بدانید چرا این نام کاربری را انتخاب کردم آهنگ stressed out از گروه Twenty One Pilots را گوش بدهید.