خب بهتر است بیشتر از این معطل نکنیم.
قبل از هرچیز! سامانتای عزیزم! شما از آقای علی ظهوریان هم انتظار دارید شیرین باشد؟!
از صبح دوشنبه شروع میکنم:
ساعت نه و چهل و پنج دقیقهی صبح آمادهی آماده بودم و چون نمیتوانستم در آن یک ربع وقت خالیای که داشتم ضربالاجلهایی که تعدادشان کم کم دارد زیاد میشود را انجام بدهم سراغ پینترست رفتم و چیزهای خیلی جالبی پیدا کردم که همهشان را اگر ویرگول اجازه بدهد برایتان بارگذاری میکنم.
















































خب امیدوارم چیزی را از قلم نینداخته باشم.
اتفاقات شایان به ذکری دیروز افتادند که اولینشان همزمان رسیدن من و روشن به ساختمان کلاسمان بود؛ یک لحظه با هم چشم تو چشم شدیم اما من فکر کردم که زشته سلام کنم و او هم احتمالا همین فکر را کرد پس سریعتر از من وارد ساختمان شد و پشت سر هم به سرعت از پلهها بالا رفتیم؛ البته سرعت او بیشتر بود و از دامنهی دیدم دور شد. وقتی به در کلاسمان رسیدیم که همان کلاسی است که نیکیتا قبل از من آنجا کلاس دارد و استادشان بدل سعید جلیلی است، دیدم که مثل همیشه هنوز کلاسشان تمام نشده است و مجبور شدیم چند دقیقه منتظر بمانیم؛ روشن به ته راهرو رفت و من همانطور پشت در ماندم.
سرکلاس استاد پنج واحدی آخرین بخش درس شنبه را مرور کرد که باعث شد آن قسمتی را که متوجه نشده بودم را بفهمم و علاوه بر آن موضوع دیگر را هم فهمیدم؛ اینکه روشن وقتی سرکلاس خندهاش میگیرد سریع دستش را میگذارد روی صورتش و جدی میشود.
یادتان باشد چهارشنبهی هفتهی بعدی کوییز یک نمرهای داریم؛ از بحث تئوری و نرمافزار و به لطف آن آقا پسری که استاد را سئوال پیچ کرد تا فلسفهی آن قطعه کد آماده را توضیح دهد و استاد هم برخلاف میل باطنیش، بحثی که چهارسال بود که سرکلاسها دیگر نمیگفت را کرد و گفت از که آن بخش هم ممکن است سئوال بیاید. خیلی ممنون.
ناهار قورمهسبزی داشتیم؛ الان اصلا یادم نیست که املای درستش قرمه است یا قورمه؟ قبلش فکر میکردم که مثل سری قبل خیلی بدمزه باید باشد اما سورپرایز شدم(یا سوپرایز؟)؛ مثل اینکه سرآشپز با ما آشتی کرده است!
مثل همهی شنبهها و دوشنبهها، استرس کلاس استاد شهید زنده را داشتم و برای بار چندم مطالب جلسهی قبل را مرور کردم و بله! دیدی دلشورههام بیجا نبودن؟! البته یک خوبی که کوییزهای خود استاد دارند این است که خودش جواب را در بین راهنماییهایش میگوید. من بعد از دیدن دستیار آموزشیاش، آقای علیالقاعده، فهمیدم اینکه درس را متوجه میشوم، معجزهی شهید زنده است نه عقل و شعور من! استاد کلاس را نیم ساعت زودتر تعطیل کرد؛ الحق که برگزیدهی خداست.
رفتم و ضدآفتابم را تمدید کردم و آبی به سر و صورتم زدم و آماده شدم برای اینکه دوساعت استاد استاندارد بیاید و خرامان خرامان راه برود و به یک زبان دیگر حرف بزندو خاطرههای بامزه تعریف کند و من حتی یک کلمهاش را هم نفهمم.
اما امروز فرق میکرد؛ خیلی خوب همهچیز را توضیح داد و من تقریبا هشتاد درصد مطالب را فهمیدم؛ بنازم! کمی از روحیهی همکلاسیهایم و خود استاد اگر بخواهم بگویم این است که وقتی استاد داشت خاطرهی مرگ یکی از دانشجویان اینجا را در کانادا میگفت، همهی کلاس خندیدند(به جز من که دستم را گذاشته بودم روی صورتم و وحشتزده به بقیه نگاه میکردم).
و در نهایت، از ساعت ده و نیم تا پنج بعد از ظهر کلاسهایم تمام شدند و من به سمت خوابگاه، مثل تبعید شدگان بازگشته به وطن، پرواز کردم.
تا ساعت یک بیدار بودم و درس میخواندم(ساعت دوازده شروع به درس خواندن کردم) و تا قبلش هم با نیکیتا حرفهایی زدیم که احتمالا هیچکداممان هیچکجا نمیتوانیم برای کسی تعریف کنیم و البته درسهای نیکیتا را مسخره کردیم(با خودش). در طول مدت درس خواندنم به یک آهنگ شاهکار رسیدم که اسمش شهر درندشت از محسن یگانه است و از آن موقع تا الان آهنگ دیگری گوش ندادم.
من تیکههای عشقتو رو تلی از خاطرههاش سوزوندم و منتظرم طوفان که شد خاکستراش!
صبح امروز خواب ماندم اما نترسید! به موقع رسیدم(صبحانه نخوردم).
استاد مواد در طول کلاس مثل همیشه نبود و شوخی نمیکرد و مدام بین صحبتهایش مکث میکرد و سئوالی را به بحثهای فلسفی میکشاند. آخرش که سفرهی دلش را برای ما آدمهای بیجنبه باز کرد فهمیدیم که یکی از زیردستانش مشتری را دزدیده است و استاد هم در فکر است که با این آدم باید چکار کند؟
الان که میمیری براش ولی یه جایی آخراش، میفته از سرت هواش؛ میبینمت صبر داشته باش.
نکتهی مثبت کلاس استاد بروجردی جای خوبی بود که برای نشستن پیدا کردم و با کیفیت زیاد همهی مطالب درس را دنبال کردم.
ناهار، تجربهی جالبی نبود؛ ساندویچ کوچک سوسیس یخ با سیب زمینی له شده بود. سیر نشدم و دیگر تکرار نخواهد شد.
بعد از خرید ما یحتاجی مثل شیرکاکائو و شیرموز و شیر پرچرب، با کتفی که از حمل کردن پلاستیک سنگین خریدهایم درد میکرد، به خوابگاه برگشتم.
و خوابی که قرار بود یک ساعت و نیم باشد، سه ساعت و نیم طول کشید.

بعد که بیدار شدم، بستهی پستی برایم آمد و اینجا رو داشته باشید(برای آقای داجس):
واااااااااااااااااااااای!
آخجووووووووووووووووونمیییییییییییییییییییییی!
هوراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا!
بینظیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییره!
خدایا شکررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررررت!
ممنوووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووون!
عالییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییه!
آره دیگه.

مشغول درس خواندن و نوشتن ضربالاجلهای شدم و هماتاقیهایم همهشان با هم تصمیم گرفتند بروند بیرون.
من هم ضربالجلم را تمام کردم و مشغول یوتیوبگردی شدم و برنامهام این است که بعد از انتشار این پست دوباره برگردم پای درس چون میگن اگه شل بگیری سفت میخوری و منم میخوام که سفت بگیرم تا شل بخورم(مستم به خدا).

هماتاقیهایم تازه برگشتند و باید بروم ببینم کجا رفتند و چه خبر بوده؟
ولی شما فردا میفهمید.
یادم رفت بگویم روشن به یکی از پیامهای من در گروه ریاکت عالی بود، داد و به همگروهیام نه! این چه معنیای میتواند داشته باشد؟!