دیشب تا ساعت دو سه نفری بیدار بودیم و روی یک مسئلهی درسی فکر میکردیم(آنها ایده میدادند و من تحقیرشان میکردم). به نیکیتا گفتم تو مثل مامانایی مسئله رو حل میکنی که بعد بچهشون گریه میکنه و میگه: ولی خانوممون یه جور دیگه گفته! این روش قدیمیه. در آخر مسئله را به جپت دادم و روش حل کردن او ترکیبی از روشهایی بود که چندساعت اخیر را به مسخره کردنشان گذرانده بودم.
خدا کوییز فردا را بخیر کند.
امروز سرکلاس استاد مواد خیلی خندیدیدم اما به شما چیزی دربارهاش نمیگویم به چند دلیل:
۱-دلتان بسوزد به ما خیلی خوش گذشت و شما هیچگاه نمیفهمید که استادی که فردا کوییزش باعث گریه و الان باعث یخ کردن دستهایم میشود، امروز چقدر بامزه بود.
۲-عمدهی جوکها و شوخیهایش را از یاد بردهام. شرم باد.
۳- انقدر استرس دارم و ومضطرب هستم که اصلا حال نوشتن چیزهای خوب را ندارم.
۴-امروز خیلی غمگینم.
۵-ساندویچ مرغ و گردویی که گرفتم خیلی بدمزه است. باید تمرکزم را بگذارم روی تمام کردنش.
و جدای از اینها...
ببینید کی امروز نطقش سر دوتا کلاسی که داشته باز شده و دوتا جمله به اساتید گفته؟!
سرکلاس اولم که استاد مواد بود از او خواستم یک مبحث را دوباره توضیح دهد و سرکلاس استاد بروجردی چون ته کلاس نشسته بودم و او خیلی کمرنگ و کوچک مینوشت، جلوی دویست نفر دستم را بلند کردم و وقتی اجازهی صحبت داد بلند شدم و با صدای بلند، نه مثل صدایم سرکلاس استاد مواد که گرفته و میومیویی بود، گفتم که: بخشید میشه یکم پررنگتر و بزرگتر بنویسید؟ و واقعا خیلی تاثیرگذار بود و استاد تمام نوشتههایش را پاک کرد و بزرگتر نوشت. بهترین استاد تمام دورانها. در نوع خودش موفقیت بینظیری بود.
بعد رفتم سلف و طبق معمول هرچه به نیکیتا پیام دادم که: حاجی کجایی؟ او جواب نداد. به هرحال حتما سرش با دوست جدیدش گرم بوده؛ ایشالا که خوشبخت بشن.
ناهار را در تنهایی مطلق خوردم درحالی که هیچکس در سلف تنها نبود(همراه اول) و تنها هم برگشتم و کسی نبود که کیفم را بیاورد و مجبور شدم خودم با دستای کوچولوم کیفم را بیاورم. یک نکتهی جالب هنگام پیادهروی اگر شما هم مثل من از تغییر مسیر دادن برای عبور سایر رهگذران خسته شدهاید و دوست دارید در همان قسمت پیادهرو که سایه است به راهتان ادامه بدهید: اگر پایین را نگاه کنید نفر روبرویی مجبور به تغییر مسیر میشود. به عنوان مثال من از وقتی این موضوع را کشف کردهام به صورت انتخابی تغییر مسیر میدهم: برای بچههای کوچک، پیرزنها و مردهای مشکوک به خفتگیری.
صبح که داشتم به طرف دانشکده میرفتم با خودم گفتم: الان باز دوباره از کنار سامورایی رد میشوم ولی در کمال تعجب این اتفاق نیفتاد. دو احتمال وجود دارد:
۱-یا انقدر خوب انتخاب واحد کرده که مجبور نیست نه صبح در دانشکده باشد.
۲-یا انقدر بد انتخاب واحد کرده که ساعت هشت یا زودتر کلاس دارد.
هنگام برگشت هم باز او را ندیدم. دوباره دو سناریو محتمل است:
۱-یا انقدر خوب انتخاب واحد کرده که حتی ساعت ده و نیم هم کلاس ندارد.
۲-یا انقدر بد انتخاب واحد کرده که تا ساعت ده و نیم سرکلاس است.
بعد که به خوابگاه برگشتم یادم رفت که کسی در اتاق نیست و باید کلید بگیرم و بنابراین دوبار رفتم و برگشتم و جالب این بود که هماتاقی فیلمبازم فکر کرده بود که کسی در اتاق نیست و کلیوقت داشته دنبال کلید میگشته. یاه یاه یاه.
حدود یکساعت و نیم خوابیدم و در این فاصله دو هماتاقی دیگرم هم آمدند و چون خواب بودم هیچکدام متوجه حضور من نشدند تا اینکه نیکیتا وارد اتاق شد و چراغ را روشن کرد و من هم روی تخت نشستم و او که داشت سراغ من را میگرفت و به حافظهاش برای فهمیدن برنامه درسی من رجوع میکرد و میگفت که: فکر کنم تا ساعت چهار کلاس داره نه؟ من را دید و گرخید.
الان هم فقط من و هماتاقی فیلمبازم در خوابگاهیم و آن دونفر برگشتند به شهر و دیارشان و فقط من هستم که فردا ساعت هشت و نیم صبح تربیتبدنی دارم و دوتا کوییز و تازه هیچ دوستی هم ندارم؛ از هیچ طیف و جنسی.

من و نیکیتا امروز یاد گذشتهها کردیم و دبیر ریاضی و حسابان۱ را به خاطر آوردیم(خانوم ص)؛ برای من به شخصه خانوم ص کسی بود که باعث شد ریاضی را واقعا متوجه بشوم و فکر میکنم تنها معلمی بود که من و دوستهایم همه متفقالقول بودیم که بهترین و جالبترین و مهربانترین دبیر دوران دبیرستانمان بود.
وقتی به دانشگاه آمدم به دلیل اینکه در طول سال دوازدهم خیلی مدیر و معاون دبیرستانم مرا رنجانده بودند دیگر با کسی در کادر مدرسه در ارتباط نبودم که بگویم چه شد و کجا قبول شدم و فلان، ولی همیشه دنبال موقعیت یا روز به خصوصی بودم که به خانوم ص پیام بدهم و طبق معمول یادم میرفت و در زمان یا مکان اشتباهی به یاد میآوردم. نوشتن این پستها بهانهای شد تا این پست را برایش بفرستم و بگویم که همیشه دعاگویش خواهم بود و هیچگاه فراموشش نخواهم کرد. امیدوارم از پستهایم خوشش بیاید.
باید بروم و درس بخوانم. حتی با اینکه تنهاترین آدم دانشگاهمان هستم. حتی با اینکه خوابم به همریخته و صبحها شنیدن صدای آلارم گوشیام وحشتناکترین اتفاق هرروز است. حتی با اینکه از خانه دورم. حتی با اینکه میدانم فردا هم دوباره کوییزها را خراب میکنم و دست از پا درازتر برمیگردم خوابگاه و وسایلم را جمع میکنم و میروم پیش سامانتا و به او نمیگویم که احمقترین آدم دانشکده من هستم چون قلب کوچکش میشکند.
درمورد سامانتا باید بگویم که مطمئن هستم وقتی پستهایم را برایش بخوانم واکنش خاصی نشان نخواهد داد؛ همانطور که وقتی داشتم اساتیدم را با نهایت خلاقیتم بهش معرفی میکردم واکنش خاصی نشان نداد.
سامانتا! بهم ثابت کن که مثل باقی تحلیلهایم، این یکی هم اشتباه است؛)
منتظر هماتاقی فیلمبازم هستم تا برگردد و بگوید از اسمی که برایش انتخاب کردم راضی است یا نه تا بتوانم پستم را منتشر کنم.
خیلی دوست دارم پستهایم را به همکلاسیهای دانشگاهم نشان بدهم و بگویم: ببین چقدر قشنگ نوشتم! چه قلمی دارم! دست مریزاد! ولی نمیتوانم چون احتمالا دستگیر میشوم یا اخراج و منفور ولی نکتهي مثبتش این است که حداقل اکابر میفهمد چقدر از او بدم میآید و گروهش را عوض میکند و من در آخرین ثانیهی حضورم در این دانشگاه لعنتی، یک نفس راحتی میکشم.
باید بروم نوشابهی شامم را در یخچال بگذارم؛ کنار دو نوشابهی دیگری که آنها را هم نتوانستم با دستهای کوچکم باز کنم. فردا هر سه را به خانهی سامانتا میبرم به عنوان غرائم جنگی.
نمیدانم هماتاقی فیلمبازم کجا رفته و کی برمیگردد و من که نمیتوانم همینطوری به مهملسرایی ادامه بدهم؛ بنابراین همینجا کفایت مذاکرات را اعلام میکنم و میروم تا به ادامهی استرس کشیدن و کاری نکردنم برسم.
خدا یار و نگهدارتون.