طبق صحبتهایی که با سامانتا داشتم قرار بر این شد که از این به بعد مثبتاندیش و خونسرد باشم و به اصطلاح، ولیش کنم! و با توجه به این مسئله که سامانتا از هرگونه طنزی حمایت میکند، این شما و این متد جدید من برای نوشتن در مورد وقایع اتفاقیه.
سامانتا! اگر داری این متن را میخوانی، بحث سیاسیای که دیشب در ماشین داشتیم هنوز تمام نشده است و آخر هفته انشاالله پرانرژیتر و پرمحتواتر و آرمانگراتر و بامزهتر برمیگردم.
دیشب با نیکیتا نقطهبازی کردم و حتی با اینکه او به روشهای غیرقانونی و جادوی سیاه، برای بردن رو آورد، من بردم. بله سامانتا جانم! ما دوباره تا ساعت دو نصفهشب بیدار بودیم و درس میخواندیم و به موضوعات بیمزه، درحد گریه کردن میخندیدیم و نمیتوانستیم حرف بزنیم یا حتی به همدیگر نگاه کنیم. حتی صبح هم که بیدار شدیم و سرکلاسها و در راه رفت و برگشت از دانشگاه هم وقتی به آن موضوع بیمزه فکر میکردم خندهام میگرفت.
دفتر نقاشیای که جزوهی همهی درسهایم را در آن مینوشتم تمام شد؛ به همراه تمام خودکارهای نوک نمدیام. در حال حاضر در سررسید کوچکی که نمیدانم چرا بین آن همه دفتر خوبی که در خانه داشتم، آن را آوردم مینویسم. امروز از یک تا شانزده فروردین نوشتم. عالی است.

کلاس اولم حل تمرین بود و نمیدانم به خاطر تعداد کم حاضرین بود یا اینکه من ردیف اول نشسته بودم اما علی کوچولو سئوال که میپرسید به من نگاه میکرد تا جواب بدهم و البته من هم جواب بعضی از سئوالها را میدادم اما وقتی ایدهی خاصی نداشتم خودم را مشغول به تنظیم صندلیام نشان میدادم تا دنبال جواب از دهان شخص دیگری بگردد. خیلی جالب است که میتواند سئوالهای دانشگاهی را با روشهایی شبیه روشهای کنکوری حل کند. من تا قبل از دیدن حل تمرینهایش فکر میکردم که حل سئوال در دانشگاه یعنی خرحمالکاری ولی او طوری سئوالها را حل میکند که واااو.
کلاس بعدی، استاد پنج واحدی به همراه دستیار آموزشیاش آمدند از ثانیهی اول تا آخر را درس داد و در آخر هم تمرین داد تا در خانه حل کنیم در حالی که قرار بود بیست دقیقه زودتر بگذارد برویم پی کارمان. دیگر یک ربع آخر به هیچ چیزی به جز ناهار سلف که پیتزا بود فکر نمیکردم و سرم گیج میرفت و حس میکنم مهمترین قسمت درس را از دست دادم. بهتر از این نمیشود.

پس از خوردن بهترین ناهاری که از شروع تحصیل در این دانشگاه خورده بودم پیش نیکیتا و دوست جدیدش رفتم و عکسی که از تخته گرفته بودم و خیلی اتفاقی دستیار آموزشی استاد پنج واحدی که به او از این به بعد روشن خواهم گفت، در عکس افتاده بود را نشان دادم و نیکیتا با صدای خیلی بلند گفت: این همونه که شبیه میمونه؟ گفتم: نه بابا! گفت: ازش خوشت میاد؟ گفتم: نه عزیزم! و بعد پشیمان شدم از اینکه بحث روشن را در مکان عمومی پیش نیکیتا مطرح کردم. بار آخرم بود. معذبکنندهتر از این نمیتوانست باشد. خدایا شکرت.

با استرس به سمت کلاس استاد شهید زنده رفتم؛ در حالی که نمیدانستم میخواهد کوییز بگیرد یا نه.
نگرفت.
برگشتم و یک ساعت خوابیدم که میتوانم جزو سنگینترین و عمیقترین خوابهایم طبقهبندیاش کنم و حتی بعد از آب زدن به دست و صورتم و پیادهروی تا دانشکده، هنوز خوابم نپریده بود.
یک نکتهی بامزه در مورد قیافهی دانشکدهام: خیلی شبیه سازمانهای مافیایی است. یعنی اگر بخواهم یک لوکیشن برای فیلمبرداری یک فیلم مافیایی انتخاب کنم، دانشکدهام را انتخاب میکنم. جدا خیلی لذت میبرم وقتی در دانشکده راه میروم.
دستیار آموزشی استاد شهید زنده، مثل خودش حرف میزد و در انتقال مطالب قدرتی کمتر از عراقچی در مذاکره داشت! تمام تلاشش را میکرد تا ما چیزی نفهمیم. من خیلی سعی کردم تا با پرسیدن سئوال، بفهمم که موضوع درمورد چیست اما به سختی شکست خوردم. شرایط بینظیر است.

موقع برگشت از کلاس آخرم هم طبق معمول روشن را دیدم که تنها ایستاده بود و طبق معمول سرش در گوشی بود.
و وقتی داشتم از پلههای دانشکده پایین میآمدم، سامورایی را دیدم که طبق معمول با یک گله از دوستانش بود.
فردا قطعا کوییز دارم اما خیلی خسته هستم برای درس خواندن؛ فرحبخش است.

برنامهام خوابیدن و صبح زود بیدار شدن و درس خواندن است اما تو فردا میفهمی که من چقدر به برنامهام متعهد هستم.

پ.ن: عکس گلها برای انتشار حس مثبتاندیشی هستند.
