الان که دارم این متن را مینویسم، در سلف دانشگاه در حال نخوردن خورش فسنجان هستم و قرار است در ادامه توضیح دهم که چرا دیروز ننوشتم چه خبر بود؟
اکابر در میز روبرو نشسته و یک ثانیه هم دست از نکاه کردن به من برنمیدارد و حتی دستش را هم برایم تکان میدهد اما من به او توجه نمیکنم؛ حالم به هم میخورد ازش؛ در واقع عنوان این پست را تقدیم به او میکنم؛ با نفرتی بیپایان.
به خدا میگویم: حالا که من اکابر همگروهی شدم به اندازهای برایم سنگین است که دیگر هیچ اتفاق بدی در طول ترم نباید برایم بیفتد.
آبریزش بینی یادگاری مریضی هفته قبل است و اینجوری است که: الان خوبم ولی یک ثانیه بعد ممکن است بهمن بیاید و خفه شوم.
نکته قابل ذکر بعدی این است که ظاهرا وحشتناکترین همدورهایهای دنیا را در بین دانشکدهمان دارم؛ هرچقدر هم تلاش کنم همرنگ آنها شوم، در بیشعوری، آنها سرآمد دانشگاه هستند؛ علی برکت الله. حالا شاید بپرسی از چه نظر وحشتناک هستند؟ و باید بگویم؛ از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود.
الان سرکلاس بهترین استاد دنیا هستم که همین حالا گفت حتی نیاز نیست سرکلاسش وقتی وارد میشود از جایمان بلند شویم.
حدود یک ساعت از وقتی کلاس شروع شده میگذرد و مثل اینکه لازم است یک اسم جدید برای استاد این درس انتخاب کنم.
خطاب به بهترین استاد دنیای سابق! تو نباید بر اساس دانستههای ردیف اول یعنی همان سه نفری که یک پیشمطالعهای روی درست داشتهاند، درس بدهی. اینکه کسی در حین درس از تو سوال نمیپرسد به خاطر این است که هیچکس نفهمیده تو درباره چه موضوعی داری صحبت میکنی؟! خلاصه که امروز سر کلاست تجربهی جالبی نداشتم و حتی بعد از یک ساعت سرم گیج میرفت و تار میدیدم. الان که دارم مینویسم هماتاقیهایم بلند بلند دارند حرف میزنند و نمیتوانم توصیفات خلاقانهای درباره کلاست بنویسم تا عمق فاجعه را بفهمی. زین پس تو را استاد استاندارد صدا میزنم نه به خاطر شیوهی کلاسداریات، بلکه به خاطر اینکه این کلمه را خیلی بامزه ادا میکنی.
و اما دربارهی کلاس قبلی؛ کلاس استاد شهید زنده!
استاد وارد شد و بعد از یک سلام الکی، سریع رفت سراغ ماژیک و سوال را روی تخته نوشت و گفت که: کوییز دوم!
در این بین اضافه کنم که: درحال گوش دادن با صدای بلند به آهنگ قطعا غیرمجاز پارتی از تاک داون هستم(توصیه نمیشود.) که بتوانم تمرکز کنم ولی ظاهرا روش اشتباهی را انتخاب کردم چرا که نمیتوانم دست از فکر کردن به متن آهنگ بردارم مخصوصا اونجاش که میگه: تو شبیه حیفایی و منم طرفدار لبنانم.
از این به بعد تکههای آهنگهایی که گوش میدهم را داخل این باکسها مینویسم.
بله داشتم تعریف میکردم. و بعد از نوشتن سوال کوییز گفت که: یه دیقه وقت دارید. ۵۹، ۵۸، ... صادقانه بگویم که من آمادگی لازم را نداشتم و از یک سوال سه قسمتی، دو قسمت را نوشتم؛ البته به صورتی که نصف مسئله را ذهنی حل کردم و ممکن است نمرهی آن دو قسمت را هم نگیرم وقتی هم که کلاس تمام شد به طرف میز استاد رفتم تا سوالی از قسمت آخر درس بپرسم، همراه با من، ده نره خر دیگر هم به طرف میز استاد هجوم بردند و تعداد انقدر بالا رفت که ترجیح دادم ابتدای جلسهی بعد سوالم را مطرح کنم. این هم از این.
یه موقعم اگه ددی زنگ زد، با سیسیا دورهمیم من. تو واسم یه دو سه تا بچه هم بیاری که خدا بده برکت.
و حالا که داریم دنده عقب میرویم، بهتر است سری هم به اتفاقات کلاس استاد پنج واحدی بزنیم و هنرنماییهای اکابر که آخر سر من را هم بر باد میدهد: اول از همه که استاد گفت چهارشنبه کوییز داریم(هم از نرمافزار و هم از مسائل تئوری این جلسه و جلسه قبل) و بعد هم از جزوه سوالی داد که حل کنیم و بعد اکابر که ردیف اول نشسته بود شروع کرد به استفاده از هوش مصنوعی(که استاد، استفاده از آن را حرام اعلام کرده بود.) چون خودش یک احمق طبیعی است و وقتی استاد فهمید و گفت که تمامش کند او بس نکرد و بعد از تحقیر شدن توسط استاد و هزار بار شنیدن اینکه: بذار کنار. هم تمام نکرد آن بازی کثیف را و در آخر هم برگه را گذاشت روی میز استاد و استاد هم گفت که: این تنها برگهای است که صحیحش نمیکنم. چرا من ناراحتم؟ چون اکابر همگروهی من است و به خاطر اینکه اولین مواجهه استاد با او اینچنین بوده است قطعا روی نگاهش به کار گروهی ما تاثیر میگذارد.
از دهنم آتیش میاد زیرش بگیری فندکو.
به نیکیتا گفتم من بدبختترین آدم این دانشگاه هستم. وقتی برگشتم خوابگاه بلند بلند به زمین و زمان فحاشی کردم که یقینا نمیتوانم اینجا و هیچ کجای دیگر آنها را بیان کنم.
جدا امیدوارم کسی از دانشکدهمان پستهای مرا نبیند چرا که روزگارم به اندازهی کافی سیاه هست.
خطاب به آنهایی که حس میکنند از دانشکدهی من هستند و فهمیدهاند که چه کسی پشت این اکانت است: ببین بچهجون! خیلی ناراحت نشو به دو دلیل: ۱- من رو خدا زده. ۲- حتما حقت بوده که درموردت اینطوری نوشتم.
و یک حقیقت باورنکردنی در مورد سامورایی: هر موقع من در حال وارد شدن یا خارج شدن از دانشکده هستم او از کنارم رد میشود. داداش منظوری داری با دو متر قد؟ امروز دیدم از تمام دوستانش هم قدبلندتر بود.
دلم به حال شما خوانندگان میسوزد چرا که قسمتهای مهم این پست پاک شدهاند.
و در آخر هم درمورد دیروز:
چرا دیروز چیزی ننوشتم؟
۱-خیلی خسته بودم و سرم شلوغ بود.
۲-من این اکانت را به خاطر این زدم که برای یک نفر بنویسم چه خبر بوده و دیشب هم به آن یک نفر زنگ زدم و همهچیز را تعریف کردم.
۳-یادم رفت و وقتی یادم آمد دیگر خیلی دیر بود و باید میخوابیدم و صبح هم آلارمی را که گذاشته بودم تا بلند بشوم و بنویسم را خاموش کردم و خوابیدم.
بهم میگه اکس مکساشو بلاک کرده، منو انتخاب؛ ولی تو دایرکت انقلاب کرده، جلو دوربین حجاب.
به راستی دیروز چه خبر بود؟
من مست؛ مستِ تکیلا. ندادین چرا ویلا؟
اگر یادتان باشد گفته بودم صبحش کوییز دارم و درمورد آن مسئله باید بگویم که زمانش خیلی کم بود که یعنی:

و در ادامهی روز هم برگشتم و مایحتاجی برای بقا، امثالِ کارامل ماکیاتو خریدم و دو ساعت خوابیدم و بعد از چند ساعت تلاش برای وصل شدن به فیلترشکن برای انجام پروژه، با نیکیتا یوتیوب گردی کردیم و وقتی چراغها خاموش بود و میخواستم بخوابم، ناگهان سایت وصل شد و پروژه انجام شد!
دلم برات تنگ میشه وقتی ساعت هماهنگ میشه.
خیلی چیزهای دیگر درمورد این دو سه روز یادم بود که بنویسم اما الان مغزم یاری نمیکند و هیچکدام را به خاطر نمیآورم.
در دانشگاه که راه میروم حس میکنم همهی آدمها میدانند من در ویرگول چه نوشتهام و خیلی حس بدی است که نمیتوانم تشخیص بدهم نوع نگاهشان به خاطر این است که بعد کلاسهایم شبیه مردهها به نظر میرسم و شبیه زامبیها راه میروم یا اینکه صفحهی من در ویرگول را پیدا کردهاند و فهمیدهاند که من هستم و دربارهشان نوشتهام.
کارامل ماکیاتویی که خریدم، مزهاش خیلی توی ذوقم زد؛ دیگر نمیخرمش.
شاید هم خریدم.
انقد هایم نمیدونم رو چیامو.