از چهارشنبه که بخشی از آن شبیه چهارنشنبه بود و پایان بسیار خوب و دلپذیری داشت عبور میکنیم؛ هیس!
و برمیگردیم به امروز
میخواهم یک خبر درسی جالب بگویم؛ در واقع جالبترین خبر از زمان شروع شدن ترم تا الان:
ببینید کی کوییزشو کامل گرفته؟
من.
صبح، کلاس اولم که حل تمرین آقای علی کوچولو بود را نرفتم و خوابیدم و خوابهای پریشانی هم دیدم که در آنها از کلاس بعدیام جا میماندم. اما به نظرم ارزشش را داشت.

تو دستاتو تکون میدی. همین جا آخر راهه. داریم از هم جدا میشیم. داریم میریم تو بیراهه.
کلاس بعدیام با استاد پنج واحدی بود که کوییز را با یک ارائه تبادل کرد که خودش موفقیت بزرگی است.
سامانتا حال میکنی با ما فامیلیا! همش خبرای خوب! همش انرژی مثبت! ماشالله به من.
بعد از یک ناهار شاهکار(پیتزا) با سلام و صلوات به سمت کلاس استاد شهید زنده قدم برداشتم و به یکی از اندک خرده دوستانم گفتم که در حد کنکور استرس دارم.
اما اصلا سخت نبود و در واقع خیلی خوب و روان حل شد و در ثانیههای پایانی یک نکته را به برگهام اضافه کردم که باعث شد سئوال معنا پیدا کند.
معتقدم یک روز به این نکته پی خواهم برد که در آخر همین شهید زنده که از آن به شدت میترسم به من بهترین نمره را میدهد نه استاد مواد که در صورتهایمان میخندد و بعد دستیارآموزشیاش از ما سختترین سئوالهای دنیا را کوییز میگیرد!
شهید زنده کلاس را نیم ساعت زودتر تمام کرد؛ ان شا الله که خیر ببیند.
نکته حائز اهمیت امروز ایگنور شدن من توسط اکابر بود به طور کاملا محسوس؛ یعنی اینجا را پیدا کرده و فهمیده که من مکانیک دانشگاه شیراز میخوانم؟
سرکلاس قبل از اینکه استاد بیاید داشتم به ارزشمندی دوستیام با نیکیتا فکر میکردم و به راهی که هردو با هم تا اینجا طی کردیم.
یک ساعت خوابیدم.
بعد بیدار شدم و پیش نیکیتا رفتم که داشت با دو نفر صحبت میکرد. بهم سلام کرد و در کمال تعجب گفت میشه پشتم بهت باشه؟ من که شوکه شده بودم گفتم اوکی و بعد نیکیتا دوباره برگشت به صحبت با آن دو نفر.

بله! از قدیم گفتهاند نو که اومد به بازار...
واقعا خیلی جالب است! میتوانستی به جای ایگنور کردنم بگویی داریم در مورد فلان موضوع صحبت میکنیم و این دونفر اینها هستند و فلان...
اما نه! گفتی میشه پشتم بهت باشه؟ آره! میشه و بیا این چاقو رو هم بکن تو قلبم.
به هر حال این هم عاقبت رابطههای تک نفره!
بعد هم که کلاسم داشت شروع میشد و رفتم پیام دادی که کجا رفتی؟
اصلا مگه برات مهمه؟
رفتم طلاق بگیرم.
یاد آهنگ علی یاسینی افتادم که میگفت:
تازه داره میاد دستم! نباشم زیاد از حد.
میدانم بعد از خواندن این قسمت خواهی گفت که چقدر جدی میگیری؟ چقدر کشش میدی؟ مگه چی شده؟
الان هم که برگشتی از من میپرسی ناراحتی؟
نه عزیزم من ناراحت نیستم. میشه پشتم بهت باشه؟!
بله شاید حرفت درست باشد و شاید این متن را دارم در حین عصبانیتم مینویسم اما این چیزی از تقصیر تو کم نمیکند و این بود بیانیهی شدیدالحن من به تو.

راستش را بخواهی، الان که عصبانیتم را نوشتم حس میکنم که دیگر عصبانی نیستم و شاید پاک کنم این قسمت را.

بعد به کلاس آقای علیالقاعده رفتم و به نظرم تدریسش خیلی بهتر شده بود.
با آقای داجس دربارهی قلمم کمی بحث کردیم و آقای داجس! نگران نباشید! دارد شارژ میشود. ظاهرا مشکل از من و از نحوهی متصل کردن شارژر به قلم بوده است.
کلاسهایم که تمام شدند رفتم تا دفترنقاشی بگیرم و لوازمالتحریری نزدیکم، آن چیزی که مدنظرم بود را نداشت؛ بیخیالش شدم و به سمت داروخانه رفتم و الکل و یکسری وسایل آرایشی خریدم.
الان هم که در حال نوشتن این متن هستم در واقع دارم انتظار رسیدن زمان شام را میکشم و لباسهایم را عوض نکردهام و بوی جورابهایم دارند دیوانهام میکنند.
رفتم و شام گرفتم که بهترین غذای سلفمان بود؛ تن ماهی با پلو و برنج زعفرانی و لیموی واقعی!
پا به پای تو غمو دادم رفت. بد دنیا رو با تو یادم رفت. تو رو یادم هست، از شبای سرد؛ گرمی دستات، منو خوابم کرد.
الان که تمامش کردم حس خماری دارم.
فردا کوییز استاد مواد دارم و هیچ نخواندم. باید بروم و گریه کنم و توی سر خودم بزنم و کمی درس بخوانم و سعی کنم که متوجه موضوع شوم.

نه قلب تو، بند منه. نه فکرمی همیشه. بیا به هم دروغ نگیم، اینطوری حل نمیشه. نه یاد من مونده نه تو، که قلب کی نحیفه؛ مسلما بیشتر از این حافظمون ضعیفه.