امروز هفتم مرداد ۱۴۰۵ ئه و من میخوام درمورد چیزای زیادی صحبت کنم اما فعلاً خیلی خسته و درمونده تر از این حرفام امروز به جرات یکی از بدترین روزای زندگیم بود ولی من دارم میجنگم دارم تلاش میکنم که دوباره بلند شدم دوباره شروع کنم از کنکوری که ندادم و دوباره میخوام بخونم تا خانوادهای از هم پاشیده و پارتنر بی حوصلهم که ساعت ها بهش فکر میکنم من فقط میخوام شروع کنم و همه چیز تموم بشه این ماراتن بی انتها به پایان برسه میخوام آزاد باشم، زندگی کنم، و خوشحال باشم.
میخوام باشم. وجود داشته باشم. نفس بکشم. من میخوام بگذره فقط همه چیز بگذره یه زندگی آروم میخوام یه ذهن آروم که زیر فکراش خورده نشه من درک و توجه میخوام
گاهی شک میکنم همه حرفا واقعیان یا نه؟
آدما با من بازی میکنن؟ یا کلاً مدل زندگی کردن همینه؟من فقط میخوام عادی بگذرونم.
عادی زندگی گنم.