_داستان کوتاه
_استاد علی اکبر حسنوند
_آنیتا قنواتی زاده
" چرا های بی جواب "
صدای فریاد ترسیده زن به قدری بلند است که در تمام کوچه می پیچد.
دست و پاهای زخمیش با خشونت روی زمین به سمت مقصدی نامعلوم کشیده میشود.
صدای التماس بقیه ی اسرا به وضوح به گوش میرسد.
زن مشکی پوش نمیداند باید برای پرپر شدن گل سرخ ۱۴ ساله اش اشک بریزد که جلوی چشمانش تیر باران شد و یا نگران غنچه ی کوچکش باشد که در زيرزمين سرد و تاریک خانه پنهان شده و به یقین ترسیده و بی صدا اشک میریزد.
وقتی بدن کم جانش را به پشت کامیون می اندازند و سربازان عراقی شروع به حرکت میکند، زن از ته دل فریادی میزند.
فریادی از جنس غم، ترس و نگرانی.
غمی که دیدن بدن بی جان پسرکش به جان دلش انداخته بود.
غمی که قرار نبود حتی با سوگواری و به خاک سپردن جسمش آرام شود.
غمی که بوی ترس میداد از تنها گزاشتن دخترک خردسالش میان آن ظالمان بی وجدانی که وجب به وجب خانه ها را به دنبال موجود زنده ای برای به اسارت کشیدن می گشتند.
همان بی وجدان هایی که حال مطمئن بود صدای فریاد هایشان، تن غنچه ی کوچکش را می لرزاند و چشم هایش را پر از اشک میکند.
زن دعا کرد. در اوج نا امیدی و دلسردی، دعا کرد که دست آن از خدا بی خبرها به دخترکش نرسد.
دعا کرد نازگلش را پیدا نکنند.
دعا کرد اگر خدا هنوز نیم نگاهی به حال آن ها می اندازد، مراقب و محافظ تنها کسی که در دنیای به خاک و خون کشیده اش برایش باقی مانده، باشد.
مادر داغدار دوباره فریاد زد و فریاد زد.
آنقدری که حنجره اش خش برداشت.
آنقدری که چشم هایش از اشک خیس شد.
آنقدری که چشم هایش سیاهی رفت و دنیایش در سکوت مطلقی فرو رفت.
*
*
*
بوی ترس و غم در تمام آن فضای کوچک و پر از گرد و غبار پیچیده بود.
آنقدر هر دقیقه و ثانیه برایش طولانی سپری میشد که نمیدانست چه مدت است که در فضای سرد و تاریک زيرزمين پنهان شده و در انتظار رهایی به خود میلرزد.
لحظه ها برای دخترک منتظر بی پایان به نظر میرسیدند و مدت ها بود که دیگر نه خبری از فریاد های عاجزانه مادرش خبری بود و نه از فریاد های خصمانه ی آن سبز پوشانِ بی رحم.
همه چیز در سکوت ترسناکی فرو رفته بود گویی که قصد به پایان رسیدن نداشت.
هربار که تردید دخترک برای بیرون رفتن از کمدی که در آن پنهان شده بود کمتر میشد، صدای ترسیده ی مادرش را به خاطر می آورد که از او میخواست در زيرزمين پنهان بماند تا خودش به دنبالش بیاید.
اما دخترک خسته بود.
ساعت ها بود که نه به درستی خوابیده بود و نه آب و غذایی خورده بود.
ساعت ها بود که برای برگشتن مادرش دعا میکرد.
ساعت ها بود که در غم و ترس و اشک هایش غرق شده بود و نه کسی برای بیرون آوردنش از آن حباب تاریکی تلاش میکرد و نه خودش میتوانست از آن پا به بیرون بگذارد.
دخترک دلتنگ بود. دلتنگ روزهایی که دغدغه او کشیدن نقاشی های مختلف بود. دلتنگ روزهایی که بوی غذای گرم و لذیذ مادرش در خانه میپیچد. دلتنگ خنده های مادرش بعد از دیدن پدرش بود که خسته از سرکار برگشته بود.
دخترک دلتنگ روزهای ساده و آرام قبلشان بود.
آرام بودنی که نفهمید چرا و چگونه به چنین غم و وحشت بزرگی تبدیل شد.
نفهمید چرا اشک و گریه های مادرش دائمی شدند.
نفهمید چرا درب مهد کودک ها بسته و او از دیدن دوست هایش محروم شد.
نفهمید چرا دیگر پدرش به خانه بر نمیگردد اما مادرش همچنان منتظر ساعت ها به در خیره میشود.
نفهمید چرا شب ها برادرش او را محکم در بغل میگیرد و می فشارد تا به خواب برود گویی هر لحظه قرار است آن دو را از هم جدا کنند.
دخترک نفهمید چرا هر شب با صدای ترسناکی که شبیه آن هارا فقط در برنامه های تلویزیونی دیده بود به خواب میرفتند و صبح ها با صدای ترسناک تری از خواب میپریدند.
نفهمید چرا مادرش ساعت های طولانی به غذا خوردن او و برادرش نگاه میکند در حالی که قاب عکس پدرش را در آغوش گرفته و روی پیشانی او بوسه میزند.
دخترک ترس نگاه مادرش را، بغض نگاه برادرش را، غیبت طولانی پدرش را درک نمیکرد.
همهچیز و همه ی این تغییرات ناگهاني برایش در هاله نامفهومی از ابهام فرو رفته بود که نه مادرش برایش آن هارا رفع میکرد و نه برادرش.
برادری که همیشه از پشت پنجره، به بازی شاد و کودکانه ی پسربچه ها نگاه میکرد اما خود پایی برای ملحق شدن به آن ها نداشت.
اینکه چند دقیقه، ساعت یا روز سپری شده بود را نمیدانست. اما دختر کوچک از انتظار خسته شده بود.
مادرش به او قول داده بود که برمیگردد اما خیلی وقت بود که خبری از او نبود.
دخترک گمان کرد شاید دوباره حال مادرش بد شده است.
شاید مانند چند روز قبل از حال رفته و نمیتواند به دنبالش بیاید.
پس اینبار، تصمیم گرفت به افکارش بها بدهد. تردید را کنار بگذارد و خود به دنبال مادرش برود.
آرام آرام و با بدن دردمند و خشک شده از یک جا نشستن به آرامی در کمد را باز کرد.
قدم های کوتاه و پر تردیدش را به سمت در زيرزمين برداشت.
با ایستادن روی نوک پاهایش کلید را در قفل چرخاند و در را باز کرد.
نور خورشید به سرعت چشمانش را هدف گرفت و دخترک چشمانش را برای مدت کوتاهی بست تا به نور خورشید عادت کند.
از پله های قدیمی و خاک گرفته بالا رفت ونگاهی به حیاط خانه انداخت.
در خانه نیمه باز بود و چند تکه لباس پاره شده روی زمین افتاده بود.
پارچه هایی که حدس میزد متعلق به لباس مادرش باشند.
_ یوما...أين أنتی؟ (مامان... تو کجایی؟ )
با نگاهی منتظر حیاط خانه را به دنبال مادرش گشت و زمانی که اثری از او ندید به سمت در خانه رفت و وارد خانه شد.
_یوما... انتی في البيت؟ (مامان، داخل خانه ای؟ )
دوباره مادرش را صدا کرد ولی باز هم جوابی نگرفت.
نگاهی به پذیرایی خانه انداخت و با دیدن جسم بی جان برادرش روی ویلچر بر سر جایش خشک شد.
سر برادرش روی شانه اش خم شده بود و خون تمام لباس ها و صندلی را به رنگ قرمز آغشته کرده بود.
دخترک قدمی به سمت برادرش برداشت. لبانش را از هم فاصله داد تا برادرش را صدا بزند اما صدایی از گلویش خارج نشد. دوباره تلاش کرد.
کنار جسم بی جان برادرش زانو زد و تلاش کرد دوباره مادرش را صدا بزند.
شايد که اینبار مادرش جوابی به او بدهد و به سراغ برادرش بیاید.
با چشم های لبریز از اشک آرام بدن برادرش را تکان داد.
گویی میترسید که با محکم ضربه زدن به بدنش، آسیب بیشتری به او وارد کند.
غافل از قلبی که دیگر از کار افتاده بود و خونی که جریانش در رگ ها را از دست داده و روحی که مدت ها بود بدنش را ترک کرده بود.
دخترک ۵ ساله، آرام و بی صدا به جسم برادرش خیره شده بود و نمیدانست چرا نمیتواند حرکت کند.
چرا نمیتواند صدایش را آزاد کند و مادرش را صدا بزند.
نمیدانست اگر برادرش را به حال خود رها کند بالاخره بیدار میشود یا نه.
دخترک بار دیگر تلاش کرد.
بدن برادرش را اینبار محکم تر تکان داد.
اشک هایش حال با سرعت بیشتری صورتش را خیس میکردند.
ناگهان با به یاد آوردن چیزی، انگار که جان تازه ای گرفته باشد، به سرعت به سمت اتاقش دوید و با پتوی زخیمی برگشت و جسم لاغر و نحیف برادرش را با آن پوشاند.
دخترک، یاد حرف چند روز پیش مادرش افتاده بود که از او خواسته بود برادرش را گرم نگه دارد تا سرماخوردگی اش زودتر خوب شود.
او در اوج نا امیدی با امید های کودکانه اش خواستار هوشیاری برادرش بود.
امید داشت برادرش فقط به خواب رفته باشد و بلاخره چشم هایش را باز کند.
چشم هایش را باز کند و به او بگوید مادرش کجا رفته.
کجا را باید دنبال مادرش بگردد و چقدر دیگر باید برای بازگشت پدرش صبر کند.
لب هایش را از هم فاصله داد ولی باز هم صدایی از گلویش خارج نشد و دخترک ترسیده اشک ریخت و پاهای سرد برادرش را بغل کرد.
درخانه محکم و ناگهانی و با شدت باز شد.
سر دخترک به سرعت به سمت در چرخید به امید اینکه مادرش بلاخره به خانه برگشته باشد اما با چهره ی شوک شده ی دایی اش رو به رو شد که ماتم زده به او و برادرش خیره شده بود.
دخترک نمیدانست چرا دایی اش با صدای بلندی شروع به گریه کردن کرد.
نمیدانست چرا بدنش را به سرعت به طرف خودش کشید و با بستن چشم هایش، جلوی دیدش به برادرش را گرفت.
نمیدانست چرا نمیتواند حرف بزند و از دایی اش بپرسد مادرش کجاست؟ پدرش کجاست؟ و چرا برادرش چشم هایش را باز نمیکند.
نمیدانست چرا و چگونه از خانه شان به همراه دایی اش خارج شدند و چرا اشک های دایی اش بند نمی آید.
دایی ای که تا باحال هیچ وقت گریه ی او را ندیده بود.
نمیدانست چرا برادرش را همراه خود نبردند و چرا مادرش به خانه بر نمیگردد.
دخترک ۵ ساله در دنیایی از چرا هایش غرق شده بود.
چرا هایی که هیچ جوابی برای آن ها در دنیای کودکانه اش نمی یافت.