" آنیتا قنواتی زاده "
(نقد و بررسی فیلم رد خون، ساخته محمد حسین مهدویان)
رد خون داستان همان گروه عملیاتی فیلم "ماجرای نیمروز ۱" است که پس از هفت سال و در روزهای آتش بس جنگ تحمیلی متوجه اقدامات مخربی از گروه منافقین می شوند و درصدد رویارویی با آن ها برمی آیند. مانند بسیاری از فیلم های دنباله دار تاریخ سینما تعدادی از شخصیت های سری پیشین از سری دوم فیلم حذف شده اند و به طبع بازیگران جدیدی جایگزین آن ها گشته اند.
اولین چیزی که در در خون به چشم می آید، تعادل نسبی دوربین مهدویان و کم شدن از بار مستند گونه فیلم در مقایسه با ماجرای نیمروز و اضافه شدن به بار دراماتیک آن است.
رد خون درباره جنگ افکار و آدمهاست، چه خودیها با هم و چه با دشمن . رد خون درباره آن لحظههای ویژه از زندگی کاراکترهایش است که نه تنها مجبور به انتخاب میان علایق و باورهایشان میشوند، بلکه تغییر میکنند و شاید حتی تبدیل به کس دیگری میشوند. مانند تبدیل شدن عباس به فرد بی رحمی که همسر خود را به حال خودش رها میکند تا بمیرد.
در رد خون دیگر از کارکردنهای جمعی "ماجرای نیمروز "و رفاقت و صمیمیت بین بچههای سپاه خبری نیست و کارکترهای رد خون نیز آدمهای فیلم قبلی نیستند. هفت سال گذشته و این هفت سال جنگ و آشوب روی آن ها تاثیر گزاشته و تغییر کردهاند. بیشترین نمونه تغییر را در شخصیت صادق میبینیم. صادق این بار یک مامور اطلاعاتی مشکوک و بدبین هست که به همه کس و همه چیز سوء ضن دارد و حتی در برخورد با نزدیک ترین دوستانش وقتی بحث کار در میان باشد از هیچچیزی فروگذار نمیشود و با آن ها هم مثل بقیه با جدیت تمام برخورد میکند.
یکی از نقاط قوت رد خون پرداختن به آن طرف ماجرا یعنی افراد سازمان مجاهدین خلق و اردوگاه آن ها و آشنا شدن بیننده با طرز ساز و کار و تفکر و عقایدشان است. چیزی که در ماجرای نیمروز ۱ به چشم نمی آمد.
بازی قوی جواد عزتی پرقدرت تر از ماجرای نیمروز ۱ به چشم میخورد و مخاطب را جذب میکند. در انتهای فیلم جواد عزتی، سختترین و در عینحال تلخترین تصمیم همه این سالهایش را میگیرد. یکی از نزدیک ترین رفیق و همکارش کمال و همچنین افشین را خلع سلاح میکند و مات و مبهوت زیر باران مینشیند درحالی که او همیشه تنها کسی در فیلم بوده که باورها و عقایدش را به خاطر عشق یا رفاقت زیر پا نزاشته و تا آخر خط هم بر همین منش میماند. مرد خشمگین و سخت پوست که نفوذ به درونش برای تماشاگر در هر دو فیلم غیرممکن مینمود، حالا پس از از سر گذراندن احتمالا سختترین لحظه زندگیاش زیر باران مات و مبهوت مانده و این اولین باری است که تماشاگر فرصت پیدا کرده به خلوت و سکوت او ورود کند.
فیلم رد خون در مقایسه با ماجرای نیمروز، از صحنه های تاثیرگزار و دراماتیک بیشتری برخوردار است و آن یکنواختی روند ماجرای نیمروز ۱ در آن دیده نمیشود.
و اما شخصیت پردازی کارکتر ' سیما ' دچار ضعف و ابهاماتی بود. در طول فیلم متوجه میشویم که تنها و مهم ترین دلیل سیما برای عضو سازمان شدن دختر اوست و در صحنه ی تجمع زنانِ تشکیلات و خواندن اعترافاتشان سیما شروع به خواندن نوشته هایش میکند و از دلتنگی اش برای دختر خود میگوید اما هنگام مواجهه با دخترش در سکانس پایانی فیلم هیج واکنش خاصی در چهره و یا دیالوگ او نمایان نمیشود. حتی زمانی که با افشین راجب اینکه دیدگاهی که در ابتدا از سازمان مجاهدین داشته متفاوت بوده و بعد با چهره واقعی سازمان روبه رو میشوند صحبت میکند اثری از پشمانی یا دلزدگی در دیالوگ و چهره اش وجود ندارد و بیشتر اعتماد او به سازمان مشخص است. و مشخصا این صحنه ها تاثیری که باید بر مخاطب داشته باشند را ندارند و درک شخصیت سیما را برای آن ها دشوار تر میکند.