"آنیتا قنواتی زاده"
( نقد و بررسی فیلم درخت گردو ساخته ی محمد حسین مهدویان)
داستان فیلم به فاجعهی بسیار غمانگیز بمباران شیمیایی سردشت میپردازد و در دل آن سرگذشت مردی کرد، با بازی پیمان معادی که برای حفظ جان همسر و فرزندان خود در تکاپو است را به تصویر میکشد.
در ابتدا فیلم شروع خسته کننده ای دارد. همچنین نریشن فیلم آزاردهنده بود و جلوتر از تصویر و اتفاقات دست فیلم را رو میکند. انگار که نریشن را برای پوشاندن ضعف های فیلمنامه و ناکارآمد بودن فیلم برای نشان دادن داستان خود به کار گرفتند.
فضای فیلم، تا حد زیادی نشأت گرفته از سبک فیلمسازی «مهدویان» است. ورود به داستان با نمای آغازین، در واقع ورود به جغرافیای مناطق کرد نشین و فرهنگ اهالی خونگرم آنجاست و فیلمساز تا حد زیادی در ساخت این فضا موفق بوده است. زبان و گویش شخصیت های فیلم، نوع پوشش و حتی چهره پردازی آنها برای ساخت این فضا مناسب و سازگار هستند.
در ادامه و با وارد شدن فیلم به روند اصلی، بازی به عقیده من بسیار عالی پیمان معادی به چشم میخورد و مخاطب را جذب میکند به طوری که به بیننده احساس فیلم دیدن القا نمیشود و بیننده تحت تاثیر قرار می گیرد. در نقطه مقابل بازیگری پیمان معادی، بازی ضعیف مهران مدیری به چشم میخورد که در ایفای نقش خود شکست خورده و بسیار تصنعی بازی میکند و در نقش خود به خوبی فرو نمیرود.
یکی از نکات مثبت فیلم موسیقی حبیب خزایی فر است که در تکمیل کارگردانی و در خدمت فیلم است. و حتی موسیقی نیز در احساساتی کردن مخاطب نقش پر رنگی دارد .
داستان فیلم با اینکه در به تصویر کشیدن یکی از تلخ ترین وقایع و جنایت جنگی موفق است و باعث زنده نگه داشتن نام قادر مولان پور، همسر، فرزندانش و همینطور بقیه کسانی که در این بمباران شیمیایی جان خود را از دست دادند و یا مجروح شدن میشود اما به جز چند جمله کوتاه به آن طرف ماجرا نمیپردازد. به اینکه چه کسی این تلخی را به وجود می آورد؟ وقتی میخواهیم از ظلم و مظلوم حرف بزنیم باید نام ظالم را هم داد بزنیم. وقتی که دوربین، یک دوربین مستند است و بحث، بحث روایت یک واقعه، باید حداقل نامی از مسببین برده شود. اشاره ای که حتی یکبار هم در فیلم دیده نمیشود.
همچنین نه بلافاصله بعد از اینکه قادر همسر و فرزندانش را از دست میدهد، نه سال ها بعد در دادگاه لاهه نشانی از خشم در صحبت های قادر دیده نمیشود و نه حتی شکایتی که از یک پدر و همسر رنجکشیده که انتظارش را داریم نمیبینیم.
پایان بندی فیلم هم همچون شروعش ضعیف و با چند جمله شعارگونه و بی ربط به داستان و برای تحت تاثیر قرار دادن بیننده به اتمام میرسد.