" آنیتا قنواتی زاده "
(نقد و بررسی فیلم ویلایی ها ساخته ی منیر قیدی)
اینبار میرسیم به فیلم ویلایی ها؛ داستانی که زندگی روزمره زنانی که لحظه به لحظه خود را در انتظار و بی خبری سپری میکنند را روایت میکند. زنانی که با وجود اینکه خود در گودالی از نا امیدی و بی خبری مطلق سقوط کرده بودند باید روحیه خود و بچه هایشان را حفظ میکردند و به زندگی ادامه میدادند. نگرانی، ترس، دلهره و غم از جمله واژه هایی بودند که به خوبی به تصویر کشیده شده بودند.
سه زن اصلی فیلم، شخصیت پردازی های موفق و عمیقی دارند. اگرچه دلیل خشم طناز طباطبایی نسبت به همسرش تا پایان فیلم هم به درستی تعریف نمی شود و پیشینه ی مد نظر مخاطب از سوی فیلمساز در رابطه با این شخصیت ارائه نمی گردد. همچنین دلیل شخصیت "سیما" برای رفتن به خارج هم مشخص نیست. آیا انگیزه خودش است یا زندگی بهتر برای فرزندانش؟ البته این دلیل که اگر من بروم شوهرم نیز به همراهم میاید ذکر میشود اما چون از دل شخصیت و نوع نگاه او به زندگی برنمیاید؛ فقط ادعایی اثبات نشده است که تبدیل به دلیل نمیشود.
اتفاق موشک باران مجموعه خانه ها در دل دنیای فیلم نمینشیند چون منطقش با منطق پناهگاه که میبایست نزدیکترین جا به خانه ها برای فرار از چنین مسائلی باشد نمیخواند.
یکی از زیباترین تصاویر فیلم مربوط به صحنه ی بمباران است که زنان چادر به سر روی زمین دراز می کشند البته به لحاظ محتوایی این سؤال برای مخاطب پیش می آید که چه طور ممکن است در چنین بمباران سنگین و خطرناکی حتی یک نفر هم کشته نشود؟
فیلم نیز پایان مشخصی ندارد. اینکه بلاخره چه بلایی سر همسر سیما آمد و چرا فیلم با مرگ همسر خانم خیری تمام شد را نمیدانیم و پایان فیلم یکجورایی روی هواست.
از نقاط قوت دیگر فیلم میتوان به بازی قوی طناز طباطبایی ، پریناز ایزدیار و ثریا قاسمی اشاره کرد.