کلافه از سردرد های همیشگی،این گوشه ساکت و مبهوت لنگ روی لنگ گذاشته ام،از تاریکی میترسم اما آرامش شب را دوست دارم؛این موقع ها همه خوابیده اند،یعنی دهانشان را بسته اند و خدا بخواهد گوشهایم را به حال خودشان گذاشته اند،من؛همین منی که با بی میلی تمام این واژه ها را کنار هم میچیند خسته است،احتمالا چون آنی نشدم که انتظارش را داشتم و همینطور آنی که اینها انتظارش را دارند،گیر کرده بین پنجه هایی که هر کدام مرا به سمتی میکشند؛نمیدانستم عاقبت هاج و واج میمانم؛درحالی که در تلاشم ذره ای خودم و این دنیای عجیب را درک کنم؛به عقب برمیگردم اما در این لحظه تنها چیزی که میخواهم این است که قبل از مرگ ذره ای خودم را بشناسم!
