ویرگول
ورودثبت نام
Hope :)
Hope :)یه خیال پرداز ...
Hope :)
Hope :)
خواندن ۵ دقیقه·۲۲ روز پیش

یکی از مشکلات رشته ریاضی و سمپاد

این عکس را خیلی دوست دارممم :)
این عکس را خیلی دوست دارممم :)

یکی از چیزایی که احتمالا ریاضی شما را یاد اون می‌اندازد هوش ئه و چه چیز مسخره و در عین حال آزاردهنده ای برای کسی که واقعا پا در این عرصه گذاشته

این را قبلا یه روز قبل از یکی از امتحانات نوشته بودم:

بعضی وقتا یچیزیم میشه

انگار مغزم با تموم وجودش تلاش می‌کنه بهم ثابت کنه یه احمقم

‌

توی چنین شرایطی فکر می‌کنم که شاید باید یکم تلاش کنم فکر نکنم

اما فکر نکردن واقعاً کار سختیه

اینکه از مغزت بخوای

میشه دو ثانیه هم که شده خفه شی؟

محاله اون گوش بده :(

‌

‌

‌

می‌خواستم یچیزی بنویسم تا یادمون بمونه :)

-ـ- اینکه بعضی اوقات چیز های خیلی واضحی که همه متوجه شدن را متوجه نمیشی همیشه به خاطر حماقت نیست گاهی فقط به این خاطره که تو مثل بقیه آدم ها به اون چیز ها اهمیت نمی‌دی

-ـ- و اینکه گاهی چیزهایی که حتی برات اهمیت دارن را بدرستی متوجه نمیشی هم به خاطر حماقت نیست شاید فقط به کمی استراحت نیاز داری

هیچ وقت خودت به خودت این ستم را نکن که خودتو تخریب کنی، از خودت انتظار داشته باش اما منطقی، همه آدم ها حتی نخبه ترین اونها هم گاهی خنگ میشن!

‌

‌

با خودت خوب باش

باشه ؟

تو رو به خدا خودت واسه خودت این کارو بکن :)

هیچ کس دیگه ای توی این جهان این کارو واست نمی‌کنه

‌

راستی یادت باشه

نظام هستی عادلانه است

هرچه بیشتر تلاش کنی بیشتر بدست میاری

نابرده رنج گنج میسر نمی‌شود

هیچ وقت یادت نره

خودتو مقایسه نکن با هیچ کس

تو هیچ وقت نمی‌دونی اون ها چه شرایطی داشتن و هیچ وقت نمی‌دونی چیزی که از اونا میبینی تموم حقیقته یا بخشی از اون و یا شاید حتی یک دروغ

یادت باشه تا حالا به چی ها رسیدیم

با وجود سنگ هایی که جلومون بود

هواتو دارم رفیق، هوامو داشته باش

و یادت نره ما دوتا موفق می‌شیم و تا وقتی که خدا را داریم، نیاز به هیچ کس نداریم ;)

حسبی الله ❣

من همیشه عاشق ریاضی بودم :)

از بچگی یادمه که وقتی ناراحت میشدم یا اگه گریم میگرفت، میرفتم دفتر ریاضیمو باز میکردم و به یه چیز ریاضی طور فکر می‌کردم

البته این علاقه فقط مختص ریاضی نبود هنر ، ادبیات و عرصه های مختلفی از علوم و ورزش میتونستن این علاقه را در وجودم زنده کنن اما انگار ریاضی با همشون فرق داشت

زبون خاص خودش را داشت برای حرف زدن و درک کردنم و منی که از کلمات خسته شده بودم به اعداد پناه می‌بردم و اعداد چه خوب کارشون را بلد بودن، و این صحنه رقص اعداد و خطوط توی ذهنم باعث میشد که همه چیزهای دیگه ساکت بشن

و مخصوصاً چقدر عاشق هندسه و رسمم

دایره و مثلث فقط خطوطی در هم که یک شکل را تشکیل میدن نیستن اونا یه جهانن با یه دنیا ویژگی

چیزایی که همه فقط ظاهرشون را میبینن تو توی عمقشون میری و با تموم وجودت میشناسیشون

خلاصه این متن را ننوشتم در ستایش ریاضیات و اینجور چیزا پس بیاین از بقیه حرفا بگذریم و بریم سراغ اصل مطلب

کلاس نهم بودم که به اتفاق یکی از دبیرای مدرسه معمولیم تصمیم گرفتم توی آزمون تیزهوشان شرکت کنم

نه خونده بودم نه هیچی فقط یادمه به خدا گفته بودم اگه اونجا ریاضی را بهتر یادم میدن یه کاری کن برم:)

سر جلسه هم اون اولاش داشتم یه چیزایی مینوشتم ولی تهش یادمه دیگه امیدی نداشتم گفتم خب تا اینجا که اومدم قبولم که نمیشم حداقل کیکم را بخورم....

و کیکش توی اون لحظه خداییش چسبید اگه انقدر خرده هاش نمیریخت روی پاسخ نامه بعد هم همینطور منتظر وحی الهی روی صندلی نشستم و خبری نشد که نشد و منم رفتم بیرون :)))

و درکمال تعجب خودم وسطای فیلم ارباب حلقه ها بود که فهمیدم ااا قبول شدم (چه جالب)

خلاصه اینکه رفتم و تب و تاب اونجا من هم فرا گرفت

اینکه همه کسایی که اطرافم بودن زیاد از حد خودشون را دست بالا و متفاوت در نظر میگرفتن با هوشی که فکر میکردن از کهکشان ها به صورت تهفه ای گرانبها تنها به این ها عطا شده داشت نابودم میکرد

من بودم از یه مدرسه معمولی بدون مطالعه قبلی

با کسایی از مدارس غیر انتفاعی و هزار استاد و هزار مطالعه پیشین

و به طرز وحشتناکی احساس حماقت می‌کردم نمرات تک شیمی، خیره شدن به تابلو و سعی در فهمیدن چیزی که قبل از اینکه دبیر حتی توضیح بده بقیه داد زدن اینا را که بلدیم

اخ که نگم چه دورانی بود

یادمه یبار یه چیزی را نخونده بودم و داشتم اشتباه می‌گفتم که یدفعه یکی از بچه ها با لحن حال منزجری گفت نابغههه

و من تا هفته ها بعد داشتم خودخوری میکردم

شاید منظور چندان بدی نداشت اما توی اون لحظه برام گرون تموم شد....

(الان که دارم درباره اش مینویسم خیلی مسخره به نظر میرسه همه چیز😂)

خلاصه اینکه گذشت و من که احساس خنگیت تمام میکردم آروم آروم بالا رفتم و فهمیدم رتبه دوم رشتمون توی دبیرستان شدم :) و توی ریاضی و شیمی و فیزیک که تخصصین نمراتم از همه بالاتره (کلا توی حفظیات یه ذره میلنگم، حوصله تکرار و حفظ کردن ندارم:/ )

خلاصه اینکه فهمیدم اونقدرا هم که فکر میکردم خنگ نیستم و شاید فقط از داشتن اعتماد به نفس معذورم

کلا اینا را نوشتم که بگم آدما آدمن

زیادی فکر نکنین یکی خیلی نابغه و نخبه است

فقط زمان بازدهیشون گاهی متفاوته اینکه کی برن توی مسیر و چه فرصتایی جلوشون باشه و چه تجربیاتی داشته باشن

خودتون را نه زیادی پایین بگیرین نه زیادی بالا و بدونین با تلاش همه چیز ممکنه و کلا زیادی هم سخت نگیرین زیادی فکر نکنین و همینا :)

اگه یکی دور و برتونه گه زیادی فاز میگیره هم اذیت نکنین خودتون را بزارین فازشون را بگیرن

گناه دارن .....

اینو الان ننوشتم الان کنکورم را دادم فکر کنم یه آپدیتایی باید براش بنویسم ولی دوست داشتم تا کنکورم را دادم از حالت پیش نویس خارجش کنم:) بعدا دلم میخواد یکم درباره سالای دیگه ام هم بنویسم توی همین دبیرستان، یازدهم عجیبی داشتیم البته فکر نمیکنم هنوز آماده باشم راجب بهش حرف بزنم :/

ریاضیاعتماد نفستیزهوشانسمپاد
۰
۰
Hope :)
Hope :)
یه خیال پرداز ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید