پلکهایم دیگر از مغزم فرمان نمی‌گیرند. بااینکه درهواپیماتمام مسیر ازمشهدبه تهران راخوابیده ام، اماهنوز کمبود خواب دارم. بمحض گفتن آدرس به راننده تاکسیِ فرودگاه، انگارموسیقی بی کلامی که ازضبط ماشین پخش می‌شود،لالایی گوش نواز خانجون را برایم تداعی می‌کند ومرا به عالم بی خبری می‌کشاند.
باصدای زمخت راننده، چشم می گشایم. کرایه راپرداخت وباتشکر، ساک کوچکم رابرمیدارم واز تاکسی پیاده میشوم.
ابتدا وانتهای کوچه را نگاهی می اندازم مثل همیشه خلوت است. بقولی پرنده پرنمیزند، کلید که به در می اندازم، بمحض بازشدن درحیاط، گربه ی همیشه دردسرسازمحله با سرعت خودش را از لای درنیمه باز، به کوچه پرت می کند. ومن وحشت‌زده دستم روی قلبم مشت می‌شود.
بااحتیاط داخل خانه ســرک میکشم. اوضاع آرام است اما وجود گربه ی مزاحم در خانه ام برایم کمی مشکوک است، هنوز به سکوی ورودی نرسیده، بویی عجیب شامه ام را آزار میدهد. حالا دیگر مطمئنم اتفاقی افتاده، تا کلید به درِ هال می اندازم، صدای ضعیفی از داخل خانه فرمان ایست به انگشتانم میدهد وضربان قلبم را روی دور تند می اندازد.
گوشم را به در فشار میدهم تاصداها را بهتر بشنوم، امافقط صدای نفسهای کشیده وبی تاب خودم در گوشم می پیچد، احساس میکنم کسانی که آنسوی در هستند، ازآمدنم خبردار شده وساکت گوشه ای سنگر گرفته اند.
به گوشهایم شک کرده ام. نکند ترسِ زیاد متوهمم کرده، اما بمحض چرخاندنِ دوباره ی کلید در قفل، صدای کشیده شدن چیزی روی زمین دستهایم را خشک می‌کند. خدایا اگر دزد هم باشد، آنقدر می‌فهمد که برای نجات خود باید سکوت کند، دیگر از این بوی تند و حال بهم زن، جان به لب شده ام. نکند کسی در خانه مرده و بوی جسدش خانه را اینچنین عطر آگین کرده. اگر اینگونه باشد پس این صداها چه می‌گویند. نه دیگر جای تأمل نیست.
مرگ یکبار شیون هم یکبار، در را باشدت باز میکنم ونگاهِ ترسیده ام را دور تا دور پذیرایی می چرخانم. صداهاقطع شده اما بوهاغیرقابل تحمل است. کفشهایم را درمی آورم، ساکم راکنار در رها کرده وسعی میکنم باغلبه برترسم، عاقلانه فکر کنم.
چیزی برای ترسیدن وجود ندارد. ازکنار میز ناهارخوریِ کنار دیوار که عبور میکنم، درِاتاق خوابم راهم باز میکنم. خوشبختانه اینجاهمه چیز سرجایش است. چشمانم را می بندم، نفسی از سرآسودگی میکشم. قدمی که بسمت آشپزخانه برمیدارم، زیرپایم نرمی چیزی را حس میکنم.
نگاهم به سرعت به پایین کشیده می‌شود. خدای من این پرها صددرصد متعلق به یک پرنده است اما اینجا چه می‌کند؟ من که پرنده ای در خانه نگهداری نمیکنم واصولا اینکار راظلم درحقشان میدانم خم میشوم وپر را از روی موکت برمیدارم کنارهایش آغشته به خون
است وبویی مشمئز کننده میدهد. خدای من اینجا چه اتفاقی افتاده، سرعت قدمهایم را بسمت آشپزخانه تندترمی کنم وصدایی شبیه نوزاد توجهم را جلب می‌کند.
نوک انگشتانِ هر دودستم یخ کرده، پرِخونی را کفِ دستم فشار میدهم. ازکنارِاُپنِ آشپزخانه که رد میشوم. بادیدنِ تصویرِ مقابلم، پاهایم فرمان ایست میدهد.
تاکنون پارادوکس را در یک تصویر دیده اید؟ این حس الان من است. زیباییِ دیدنِ تصویر یک گربه ی مادر، در حال نوازش بچه‌هایش در حالیکه آنان را درآغوش گرفته ولیس میزند، همزمان دیدن لاشه ی کبوتری سفید که نیمی از بدنش خورده شده وبوی بدی از آن به مشام می رسد.
حالا فرار گربه دردسرساز محله لبخند به لب‌هایم می آورد. خانه ام شده بود زایشگاه و آسایشگاه خانواده اش و احتمالاً در حیاط دنبال شکار بعدی بوده، که با شنیدنِ صدای در، از ترس پا به فرار گذاشته.
انگار گربه ی مادر لبخندم را دیده، که از جایش تکان نمی خورد و آسوده خاطر و با آن چشمان سبزش به من زُل زده است. در نگاهش چشمان مُلتمسِ آهویی را می بینم، که من امروز از زیارت ضامنش آمده‌ام.
فاطمه باقریان
99/2/22
