اولین پله راکه پایین آمدم،باتنی خسته همانجانشستم، کمی خودم راعقب کشیدم و سَرم رابه نرده تکیه دادم.کلافه دستهایم را روی صورتم کشیدم نفسم رامحکم بیرون فرستادم، چشم که بستم، صدای لرزان وبغض کرده ی مادر در گوشم پیچید«خدا روشکر..... شکر که بموقع رسیدی سامان وگرنه کارِ پدرت به بیمارستان می افتاد»
من اما داشتم به این فکر می کردم که سه روز دیگه چطور میتونستم پدر را با این حال وخیم به امان خدا رها کنم وبرای عقدِقرارداد به کیش سفرکنم.
شرکتی که من وفرهاد تاسیس کرده بودیم، درتولیدقطعات آسانسور موفق عمل کرده وبخاطر قیمت مناسبش تقریبا در همه ی شهرها نمایندگی داشتیم و من نمیخواستم این موقعیت خوب را از دست بدهم.
ما در این شهر بی درو پیکر قوم وخویشی نداشتیم که پدر ومادرم را به امیدشان رها کنم و به سفرِ کاریم برسم.
دیگر برای حل این مشکل فکرم به جایی قد نمی‌داد. مجبور بودم به پیشنهادِ فرهاد برای استخدام یک پرستار برای پدرجدی تر فکر کنم.
صبح مادر تماس گرفت. التماس گونه با گریه وحالی خراب ازمن میخواست که هرچه سریع‌تر به خانه بروم که حال پدر بد شده، جلسه را به فرهاد سپردم وپله ها را دوتا یکی پایین آمده و خودم را داخل ماشین انداختم وبا سرعت بسمتِ خانه راندم، وقتی درِ خانه را باز کردم. وبه اتاق پدر رسیدم،چشمان ترسیده وپر اشک مادر دنیا را روی سَرَم خراب کرد.حالا چطور می‌توانستم باخیال آسوده به سفرم برسم.
کمی خودم را بالا کشیدم. تلفنِ همراهم را ازجیبِ تنگِ شلوارِجینم بیرون آوردم. با روشن شدن صفحه ی گوشی، تماس‌های بی پاسخ که همگی از طرف فرهاد بود ،لبخندروی لب‌هایم نشاند. نگران شده بود!
روی شماره اش ضربه زدم وتلفن را کنار گوشم گرفتم. با اولین بوق جواب داد «الو سامان، بابا مُردیم از نگرانی! دِ آخه چرا گوشیتو جواب نمیدی پسرخوب؟ »
با دو انگشتِ شست واشاره چشمهایم را فشردم وجواب دادم «سلام، شرمنده داداش گوشیم سایلنت بود» صدای بسته شدن در راشنیدم حتما جلسه تمام شده واز اتاق بیرون آمده بود. پرسید«الان حال حاجی چطوره؟»
سرم راتکانی دادم وگفتم «شکر بهتره، وقتی رسیدم خونه، مامان به هر ضرب وزوری شده بود کپسول اکسیژن رو روی زمین هل داده بود اما نتونسته بود شلنگو عوض کنه، خدا رو شکر بموقع رسیدم»
نفسش را آسوده بیرون داد«خدارو شکر، خوب!حالا میخوای چکار کنی؟با این اوضاع بیماری حاجی ودستِ تنها بودن مادرت؟این دفعه بخیر گذشت سامان! اگه خدای نکرده تهران نباشی و این اتفاق بیفته چی؟ »
پشت سرم را نگاهی انداختم وگفتم «فکر کنم دیگه واقعأ چاره ای جز استخدام یه پرستار ندارم! »
فرهاد تک خنده ای کرد وگفت «این بهترین تصمیمه، نگران نباش خودم تماس میگیرم، سفارش میکنم یه پرستار خوش اخلاق وباتجربه معرفی کنن»
گوشی به دست از جام بلندشدم وهمینطور که بطرف اتاقم میرفتم گفتم«ممنون فرهاد! تو که هستی خیالم ازبابت شرکت وبابا راحته رفیق! » خندید وگفت «چکار کنیم دیگه خرابِ رفاقتیم!» ازجلوی اتاقشان که رد شدم از لای در نیمه باز، مادر رادیدم که روی صندلی کنار تختِ پدر نشسته بود وباعینک مطالعه، کتاب به دست دعایی را زمزمه می‌کرد.
گفتم«إن شالله عروسیت! جبران کنم داداش، راستی امروز دیگه نمیام شرکت، صورتجلسه هم بده خانم پاینده تایپ کنه، بهش بگوصبح اول وقت روی میزم باشه»
باهم که خداحافظی کردیم تماس راقطع کردم.
دراتاق راباز کرده وگوشیم را روی میز تحریر گذاشتم. همانطور که آستین پیراهنم را بالا میزدم به سرویسِ اتاقم رفتم و شیر آب را باز کردم. چند مشت آب که به صورتم پاشیدم کمی حالم بهتر شد. وضو گرفته وبیرون آمدم.
سجاده ام را که پهن کردم آرامش، ذهنم را کاور کرده بود. وقتی قامت بستم، ریتم قلبم ملودیِ زیبای آرامش می‌نواخت.
