قسمت دوم

_خوشکل بابا من که میدونم عمه مژگانت بااون وروجکش اومده. آخه غیر از این دوتا مزاحم دیگه کی میاد خونمون !
_ اِ بابا صدرا! زشته شما خودت همیشه می گی باید به مهمون وبزرگتر احترام گذاشت، واقعاً که!
_بله دختر گلم صد در صد اما این دو نفر مزاحم همیشگی استثناءاَن
«ثنا»
عمه با یک لنگه اَبروی بالا رفته و دستهای گره زده روبروی بابا ایستاده
_به به آقا صدرا! چشمم روشن! پس اینطوری داری دختر گلُم تربیت می ک نت؟
بابا در حالی که چشمکی حواله ی من می کنه دستاشو بطرف عمه دراز می کنه
_به ببین کی اینجاس، بفرما آبجی قشنگم ، خودم در بست نوکرتم
کلکل بینِ بابا صدرا وعمه مژگان تا پذیرایی ادامه دارد که البته با خنده وشوخی های بابا، عمه هم کوتاه می آید. من هم از فرصت استفاده می کنم ودر آشپز خانه شربت خاکشیر بابا را که عمه آماده کرده برایش می برم. حالا
دیگر نوبتِ زبانِ چرب و نرم عمه مژگان است که بابا را برای رفتن به خانه ی مامان جون راضی کند،نه بخاطر اینکه بابا نمی خواهد به خانه ی مادرش بیاید، نه! بلکه بابا امروز بهانه می گیرد که کار مهمی دارد وهمه ی ما میدانیم که می خواهد برای روز دختر که فردا هست، کادو بخرد واین درست همان چیزی است که ما برایش برنامه داریم وتمامِ نقشه هایمان روی همین گزینه است: کادوی روز دختر
«صدرا»
می دانم کاسه ای زیر نیم کاسه ی مژگان است. اینهمه اِصرار برای رفتن به خانه ی مادر مرا به شک انداخته، معمولا اوسط هفته مادر به خانه ی ما می آید وآخرِ هفته ها من ومژگان با بچه ها مهمانِ او هستیم.
بهانه هایم برای خرید یواشکی کادو، با التماس های ثنا وحسنا، دود می شود و به هوا می رود. وروجک ها می دانند که من نمی توانم دلشان رابشکنم.
مثلِ دو قلوهای افسانه ای بهم وابسته اند وبرای هر کاری مشاورِ یکدیگرند. ثنا وحسنا ریتمیک وباهم درمی زنند، وقتی صدای شاکیِ مادر را می شنوند یکصدا می گویند:
مامان جو نی باز کن شنگولو منگولت اومدن
مادر از پشتِ در قربان صدقه شان می رود. وروجکها آویزان مادر می شوند وصدای سلامِ من و مژگان در سروصدایشان گم می شود.
از سقف پذیرایی تا روی فرشِ دستبافِ مادر تزیین شده بادکنک های رنگ وکاغذ رنگ های آویزان ا ز لوستر برق شادی را در نگاه شان روشن می کند. ونگاه من خیره به چوب پنبه های رنگی و برش خورده ایست که روی دیوار، روز دختر را تبریک می گوید.
حدس می زدم وقتی دخترانِ نینجای خانواده باهم تبانی می کنند، روز دخترهم یکروز از تقویم جلو می زند.
بعد از شام پذیرایی پرو پیمان مادر، نوبت به کادو می رسد ولی من هیچ کادویی روی میز نمی بینم، فقط لبخند معنا دارِ مادر ومژگان وسکوتِ ثنا وحسنا شَکم را به یقین تبدیل می کند.
ثنا سر به زیر در جوابم که کادویش را به فردا موکول می کنم لب می زند:
_ممنون باباصدرا من از شما کادو نمی خوام فقط یه خواهش دارم، من وحسنا می خوایم بریم شهربازی همین!
بلاخره کار خودش را کرد، می دانست در مقابلِ مادر واین روز مهم که متعلق به دختر است، نمی توانم روی حرفش حرف بیاورم جز اینکه بگویم:
_ هرچی تو بخوا ی دخترم!
فاطمه باقریا ن
99/4/4