جوابیه جدید راوی اول, اگرچه به طور ضمنی به تبانیای که بین راویان و خانی در جریان بوده صحه میگذارد. پر از دروغ و تناقضهایی است که جای شکی برایم نمی گذارد که دیگر زمان مماشات نیست. اگر پیشتر, به قصد همدلی با او و بیخبر از دامی که تیم میتو ایران برایم تدارک دیده (تا با عذرخواهی من روایات دروغ بعدی را باورپذیر کند)؛ و همچنین تلاش برای باز کردن مسیر عذرخواهی برای مردان پا پیش گذاشته بودم, این بار تمامی دروغهای او را برمیشمارم و آنچه او به عمد از روایت حذف کرده را توضیح میدهم. بگذارید ابتدا مفهوم «گسلایت» شدن با «تلقین» را برای مخاطب ناآشنا به این مفهوم توضیح دهم. در روزهای ابتدایی که روایت اول منتشر شد. با هجمهی بیسابقهای از تهدید به قتل, خشونتهای کلامی و همچنین نظرهایی مواجه شدم که من را در قضاوت خودم درباره خودم دچار تردید کرد. گسلایت کردن, به حالتی از دستکاری روانی اطلاق میشود که سوژهی آن بواسطه فشارهای روانیای که در مقابل آن قرار میگیرد. دچار شک و تردید در قبال شناخت و درک خود حتی از وقایعی میشود که به آنها دسترسی مستقیم دارد. تلقین گناهکار بودنم و گسلایت شدن چیزی بود که منجر به متن عذرخواهی من شد. در آن حال متشنج رواني که ترسناکترین عکس من با بیش از ده هزار لایک توسط اشنا و ناآشنا منتشر ميشد، چارهای جز پذیرش کلی و نه «تکتک کلمات» روایت (آنچنان که راوی اول وانمود میکند) نداشتم.
حتی با علم به اینکه بخشهایی از آن روایت دروغ است و بخشهای مهمی از اين رابطه سمی به هیچ وجه بیان نشده بودند، تصمیم گرفتم کوتاه بیایم و اين نمایش بیدلیل را با اعلام صادقانه آنچه همچنان بخشی از آن را به عنوان اشتباههای خود در گذشته میپذیرم بیان کنم. میزان دروغهای روایت اول، به هیچ وجه به اندازه دروغهای بیانتهای روایات دوم و سوم نیست. آنچه اما این روایت را از توصیف منصفانه واقعیت دور میکند، نه فقط دروغها در مورد آن شب در سفر, که تفاسیر خودخواهانه او از واقعیات و حذف بخشهای مهمی از اين رابطه است. راوی اول (که او را «الف» مینامم), تلاش بیاندازهای دارد که رابطه ما را به مراوداتی در مورد مقالهای در مورد کوژین و کار در گروه داوطلبانه (شهری دیگر) تقلیل دهد. اين اولین دروغ «الف» است. قایم نمی کنم که برخلاف راویان دوم و سوم که هیچگاه هیچ درگیری احساسی با آنها نداشتم, من به این شخص علاقهمند بودم. درک اجتماعی و قوای تحلیل او برایم تحسینبرانگیز بود و دفاعیاتم از او در گروه داوطلبانه، نه از سر محبت، که بر اساس موافقتم با رویکرد او در مورد عمل اجتماعی و سیاسی بود. اين اعتراف صادقانه من, اما شما خانم «لف», توضیح دهید به چه دلیل به مدت چند سال با من تماما آزارگر در ارتباط بودید، با من به کافه و سفر رفتید، کنار من خوابیدید.، و ماهها با من از آلمان چت کردید و در نهایت بابت اینکه شما را بلاک کردم شاکی شدید؟
«الف» برای تکذیب وجود رابطهای دو طرفه. که البته هیچگاه به یک رابطه عاطفی تبدیل نشد، حتی حاضر است در روایتش و به دروغ, دلیل همراه شدنش در سفر با من را «وجود موشی در خانهشان» اعلام کند! اما واقعیت این است که ما به مدت حداقل دو ماه رابطهای نزدیک که از دید هر دو مقدمات آشنایی بود داشتیم. با هم و به قصد دیت به کافهای در شهرک غرب رفتیم (مکان را میگویم چون گویا فراموش کرده است), در پارک نشستیم، سفر رفتیم و حتی بعد از سفر با هم در خانه دوستی به منظور یادبود رفیق عزیزی که از دست داده بودیم حاضر شدیم. مورد آخر از این منظر مهم است که «الف» اینکه ما بارها در جمعهای دوستانه، به همراه هم حاضر شدیم را فراموش میکند و به شکلی غیرقابلباور و توهمگونه، علت اطلاع دوستان از رابطهی هر چند سطحی ما را «سوژهسازی جنسی» من از او در جمعها میداند! جالبتر اینکه بعد از پایان دورهی آشنایی ما که خیلی زود با شناختمان از یکدیگر به جدایی و فهم ناممکن بودن شکلگیری رابطه عاطفی منجر شد، ما به مدت چند سال دوست بودیم. خاطرم هست که دوستی ما به حدی بود که من با او به عنوان دوستم و به همراه پارتنر سابقم به مهمانیای رفتیم که احتمالا آواز خواندنش در آن مهمانی را به خاطر ندارد. حذف این وقایع اگرچه شاید روایت را به یک دروغ کامل تقلیل ندهد، اما قطعا در قلب واقعیت موثر است و توانسته نقشی در پروندهسازی صورت گرفته علیه من داشته باشد.
«الف» اصرار دارد که او پیشنهاد دوستی من را رد کرده. اعتراضی نیست. اما امیدوارم با تجربیات بیشتر در زندگی, به کودکانه بودن این نوع اعتبارها آگاه شود. اما اینکه رابطهی دوستیمان بعد از قطع ارتباط عاطفی (یا تلاش برای ایجاد رابطه عاطفی) را رد میکند، فقط نوعی از دستکاری واقعیت است. ما به مدت چند ماه، چند سال بعد از قطع ارتباطمان در تهران، زمانی که او در آلمان ساکن بود و من در رابطهای نزدیک با پارتنر سابقم بودم، دوباره به دوستهایی نزدیک تبدیل شده بودیم. برای هم منبع پایاننامه ارسال میکردیم و یکدیگر را در جریان اتفاقات روزمره و مشکلات مهاجرت میگذاشتیم. در جایی از روایت میگوید من به ناگهان پرسیدهام «با چند آلمانی خوابیدهای؟!» فارغ از اینکه چنین ادعای مضحکی فقط بیرون آوردن یک مکالمه از بستر آن است، باید توضیح دهم که در آن زمان, او میزبان مردی بود که برای دیدار او به شهرش رفته بود. میزان صمیمیت ما به حدی بود که «الف» به راحتی در مورد رابطهاش با او با من حرف میزد و من را تا حدی که اخلاقیاتش اجازه میداد در جریان میگذاشت. این سوال نیز متعلق به همان دوره است. اما او با حذف بستر مکالمه, با زیرکی سوال من را به عنوان تعدی من به فضای خصوصی او جا میزند و این را به عنوان آزار تلقی میکند. این خیانت در مفاهیم است خانم متخصص. راستی، ادعا کردید نقدتان به سییواینایران تخصصی و غیرسیاسی بوده. نمونه اين نقد «تخصصی» را منتشر خواهم کرد.
منبع:هنر زندگی فارسی