ترس، ناامنی و کمبود، هر سه میتوانند هم ابزار پیشرفت باشند و هم بالعکس؛ طریقه استفاده از ابزار است که تفاوت ایجاد میکند. خلاصه این چند کلمه در چند جمله، چیزی از بزرگیشان کم نمیکند، به طوری که شاید برای توضیح آنها به نوشتن چندین هزار صفحه در واقعیت و به صورت فیزیکی احتیاج باشد. با این حال، ترس تا ابد پایدارتر و قدرتمندتر از روشنی و... میماند.
انسانها با هر جنگ —البته جنگهای جهانی— مرزهای علم را چندین هزار پله جابهجا کردهاند. بگذار ساده بگویم: عشق میگوید «هیس، ساکت، آروم، یواش»، ولی ترس وادار به عمل میکند. اغلب زنها عشق را به درستی تجربه و درک نمیکنند و از کسی که عاشقشان باشد متنفرند؛ این موضوع به خاطر ناخودآگاهی است که در زنها از دوران غارنشینی به جا مانده است.
به عنوان مثال، فکر کن یک مرد در آن دوران مینشست توی غار و ابراز عشق میکرد و هی میگفت دوستت دارم، بعد زن میگفت: «پاشو گم شو یه شکاری کن از گرسنگی مردیم!» این ویژگی از همان زمان در ناخودآگاه خانمها مانده و باعث شده از مردی که ابراز علاقه کند و بخواهید عاشقشان باشد بدشان بیاید. در مقابل، برای مردها، زن نقش یک محرک (ترس و سیاهی) را دارد. امیدوارم در عصر جدید این موضوع عوض شود، ولی نه فلانی، فکر نمیکنم! حرفها و کارهایی که در لحظه انجام میدهیم، ربط صددرصدی به گذشته نزدیک، دور و دورتر دارد. زندگی یک بیماری مسری است که از طریق آمیزش جنسی از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته است. فکرها و اعمال ما پیوسته هستند.
مغز انسان از آنچه فکر میکنیم بسیار پیشرفتهتر است. در اصل، ما را چیزی شبیه به قارچها هدایت میکنند و هر چیز و هر کسی را میتوانند با ارسال سیگنال به طرف ما بیاورند؛ قارچهای انساننما... آنها عاشق مقاوم شدن هستند و دائم لذت میبرند که ما را به سمت ترسهایمان ببرند (همان که میگویند: «از هر چه بترسی سرت میآید»).
قارچهای مجیک ماشروم برای بقا و محافظت از خودشان —و این را میدانی که آنها خار ندارند، پس مجبورند، میفهمی، مجبور!— در برابر حشرات مادهای در خودشان تولید میکنند که بر روی سیستم ایمنی و اعصاب حشرات تأثیر دارد. گیاهان زیادی نیز این مکانیسم مشابه را دارند، البته با کمی تفاوت؛ مثل نعنا. و ما با خوردن آنها، به خاطر دوز پایین و ضعیف سم، شاید نتوانیم تأثیری مشابه آنها داشته باشیم (میگویند: «چیزی که نکشتت، قویترت میکند»). با این حال، خیلی دوست دارم مجیک را یکبار تجربه کنم.
خوب، بریم سراغ انسانها؛ در اصل قارچها ما را هدایت میکنند. آره، آنها وقتی تحت استرس قرار دارند، مجبورند شرایطی را فراهم کنند تا با ترسها مواجه بشیم. اگر مقاوم بشیم، میریم سراغ ترس بعدی. به ظاهر شاید انسانی بگوید من ترسی ندارم، اما غیرممکن است که در ناخودآگاه ما ترسهای زیادی از زمانهای گذشته نزدیک، دور و دورتر وجود نداشته باشد، ولی ما به صورت کامل به آنها آگاه نیستیم. ترس همه جا وجود دارد؛ فقط کافی است بنگریم.
و در آخر، متعجبم از کسانی که دم از عشق میزنند، بدون اینکه این مراحل را طی کرده باشند.