این خاطره مربوط به چندسال پیش هست اتفاقی که باعث شد تا سالها ذهنم درگیر بشه و تحولی توی وجودم شکل بگیره
اواخر دی ماه بود ساعت از پنج گذشته بود شال گردنم رو محکمتر کردم و کنار خیابون منتظر ماشین بودم و زیر لب به استاد غر میزدم که دوباره این کلاس رو تا این موقع کش داد
انتظار بیفایده بود غروب بود و توی اون برف کسی توی خیابون نبود به گوشی خاموشم نگاه کردم و از اینکه باز وقتی لازمش داشتم خاموش بود عصبانی تر شدم
به سمت خانه مادربزرگ به راه افتادم از کنار پارک سفید پوش گذشتم از سرما حتی نمی تونستم از منظره ها لذت ببرم صدای خنده و حرف های زننده ی دوتا جوون که با فاصله کمی پشت سر من می آمدند ترسم رو بیشتر کرد با سرعت روی برف ها قدم برمیداشتم و اونا هم سعی میکردند به من نزدیکتر بشن
بغض کرده بودم از گوشه پارک پسر جوونی به سمتم اومد کم مونده بود گریه کنم بامن هم قدم شد و گفت نترس خواهرم من مواظبتم به چشم هاش نگاه کردم امنیت داشت سرم رو پایین انداخته بودم یک سر و گردن از من بلند تر بود قلبم مثل گنجشک می تپید دیگه خبری از اون مزاحم ها نبود بدون هیچ حرفی تا سر کوچه مادربزرگ همراهیم کرد
ازش تشکر کردم گفت برای جبران کارم یه قدم به سوی انسانیت بردار کاری کن انسانیت نمیره
توی کوچه چندبار حرفش رو با خودم مرور کردم
زنگ خونه مادربزرگ رو فشار دادم به سر کوچه نگاه کردم هنوز همونجا ایستاده بود دست هاش رو توی جیب کاپشنش فرو برده بود حس امنیت حس مهربانی وجودم رو گرم کرد سالهای زیادی اون مسیر رو طی کردم بارها و بارها به اون پارک رفتم ولی هیچوقت دیگه ندیدمش
حالا میدونم یه لبخند دلگرم کننده یه حرف امیدوار کننده یه همراهی ساده یه دست گرم میتونه حال بقیه رو خوب کنه میتونه انسانیت رو رواج بده....