گندم زارت را درو کردم...همان خوشه های طلایی که میگفتی کم از خوشه های انگور ندارد.میگفتی مستت میکند
هربار روسریم کمی عقب میرفت با ایما و اشاره و چشم های گرد شده وادارم میکردی خرمن های گیسوهایم را پنهان کنم میگفتی من مترسک توام.هه کجای دنیا دیده ای مترسک مسافر؟؟کجای دنیا مترسک بی وفا دیده ای؟؟
سبک شده ام...باورت نمیشود این اواخر در سرم بلوایی به پا بود دائم تار های موهایم بهانه ات را می گرفتند دلتنگ عطر دستانت بودند..
همیشه قسم راستت بر سر موهایم بود یادت هست؟میگفتی قسم به عطر موهایت،قسم به طلایی زلف هایت!!!میگفتی برایت پیامبر عشقم و موهایم معجزه است.دینت را عوض کرده ای انگار ....
موهامو پسرانه کوتاه کردم..
