مریم، زنی در آستانه سی سالگی
هنوز ۳سال و ۲ماه دیگر مانده تا سی سالگی من! روزهای زیادیست که گذشته را،مریم را مرور میکنم. گاهی از این همه سخت جان بودنم تعجب میکنم! شب های زیادی فکر میکردم به آخر خط رسیده ام و صبح فردا را نخواهم دید و در کمال ناباوری صبح های زیادی را ازپشت پنجره شاهد بودم..
سالهای زیادی با مشکلات دست و پنجه نرم کردم، باخدا جنگیدم ،به زمین و زمان ناسزا گفتم. از چاله به چاه افتادم، اما دوباره بلند شدم.من سخت و مقاوم شدم، قوی بار آمدم دراین راه سخت. ولی احساسم را، مهربانی هایم را ،خنده های از ته دلم را، باختم بعد از آن روزهای سخت، مریم سرخوش و شاد شد ،یک دختر منطقی و سرد .به راحتی نمی خندم به راحتی اعتماد نمیکنم .ساکت شدم.تن به اجبار دادم ،پاروی خواسته هایم گذاشتم، از دست دادن را یاد گرفتم، خفه کردن صدای دلم را..
.چند سالیست زندگیم آرام شده ،شاید خود منم که این آرامش را به زندگیم داده ام! دیگر چیزی مرا نمیرنجاند، کسی برایم آنقدر مهم نیست که آرامشم را برهم بزند. حرف ها را ،کنایه ها را، می شنوم اما ساده از کنارشان می گذرم.
تمام زخم ها هنوز روی تنم هستند اما دیگر درد ندارند. من با گذشته تلخم کنار آمده ام. اما چیزی که مرا می ترساند این است آن دختر پر اراده گذشته حالا شده مثل یک آب راکد ،هیچ انگیزه ای نیست، هیچ امیدی به فردا ،هیچ آرزویی برای روزهای بعدم ندارم در لحظه زندگی میکنم...زود بزرگ شدم ..