سالهاست ما را توی قالبِ لباسی جا دادهاند که اندازهمان نیست؛
لباسی از جنسِ آهن و استیصال،
که با نخِ ترس، شرم و خفقان دوخته شده.
با یقهای چنان چسبیده به پوست و استخوان
که هر فریاد، پیش از نطفه بستن، در گلو بخشکد.
با آستینهای تنگی که هیچ رؤیایی را در آغوش نگرفته،
با جیبهای سوراخی که آرزوهایمان را در دوردستها جا گذاشته،
و ما... تمامِ ما،
ذرهذره درونِ این قوارهی مسموم دارد میگندد.
دکمههای سربیِ این لباس را
با فقر، گرانی و تورم بستهاند؛
سنگین و بیرحم،
که هر روز دانهبهدانه تنگتر میشوند
تا قفسهی سینهمان زیر بارِ این ارقام خرد شود.
لباسی که وادارمان کرده
پیش از هر آرزو، اول بهایش را بسنجیم.
افقِ دیدمان را کوتاه کردهاند؛
کوتاه به اندازهی دویدن برای تکهای نان،
کوتاه به اندازهی تقلا برای زنده ماندن تا فردایی مبهم.
و هنوز...
بوی خونِ کسانی که میخواستند از این قفسِ پارچهای بیرون بزنند،
خونِ تنهای بیگناهی که بهای دریدنِ این لباس را دادند،
در تمامِ فضا پیچیده است.
هنوز هم بر چوبههای دار،
اعدامِ صداهایی که فقط «زندگی» را طلب میکردند ادامه دارد؛
طنابهایی که جایِ دکمههای این لباس را گرفتهاند.
عطرِ تعلیق و باروت به تنمان پاشیدهاند؛
بلاتکلیفیِ کشداری که نه مرگ است و نه رهایی.
ما در اوجِ جوانی، زیر سنگینیِ این آهنِ سرد قد خم کردهایم؛
نه میرویم، نه میرسیم،
تنها به تماشا ایستادهایم در صفِ ممتدِ سوگ،
نفس میکشیم،
اما زندگی نمیکنیم.